Uzasadnienie
Postanowieniem z 20 czerwca 2007 r. Sąd Rejonowy w W., na skutek wniosku T.K. stwierdził, że spadek po zmarłym dnia 22 października 2004 r. w W. G.K. nabyli na podstawie ustawy wprost: żona T.K., córka A.K. i syn R.K. częściach równych, tj. po 1/3 części spadku każde z nich.
We wniesionej na podstawie art. 4241 k.p.c. skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wnioskodawczyni zażądała stwierdzenia niezgodności z prawem wskazanego postanowienia, zarzucając m.in. naruszenie art. 941 i 949 k.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 4241 § 2 k.p.c., w sytuacji, gdy strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych, dopuszczalność skargi od orzeczenia sądu pierwszej lub drugiej instancji uzależniona jest od kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek: istnienia wyjątkowego wypadku oraz występowania niezgodności z prawem o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2006 r., I CNP 4/06, OSNC 2006, nr 6, poz. 113).
Skarżąca nie wykazała, ani nawet nie powołała się na zaistnienie którejkolwiek z przesłanek, przewidzianych przez ten przepis.
W myśl art. 4248 § 2 in fine k.p.c. skarga podlega odrzuceniu, jeżeli nie zachodzi wyjątek, o którym mowa w art. 4241 § 2 k.p.c. Wypełniając dyspozycję tego przepisu, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.