Uzasadnienie
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy może stwierdzić niezgodność z prawem prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji, gdy przez wydanie tego orzeczenia została wyrządzona stronie szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.
Koniecznym elementem skargi jest uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). Spełnienie tego wymagania zakłada złożenie przez skarżącego oświadczenia wskazującego na rodzaj i rozmiar wyrządzonej mu szkody oraz okoliczności mogące świadczyć o jej doznaniu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16).
Skarga, która nie czyni zadość temu wymaganiu, podlega odrzuceniu (art. 4248 § 1 k.p.c.).
Należy zaś podzielić pogląd wyrażony w odpowiedzi na skargę J. J., że w skardze tej nie uprawdopodobniono w sposób wymagany przez art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., iż skarżący poniósł szkodę wskutek wydania zaskarżonego postanowienia.
Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).
jz