Postanowienie SN z 28 czerwca 2011 r., I CNP 79/10

Wydany

28 czerwca 2011 r.

Sąd

Sąd Najwyższy

Sprawa

w sprawie skargi P. Spółki z o.o. w W. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 13 maja 2010 r., wydanego w sprawie z wniosku B. C. P. Spółki z o.o. w U. przy uczestnictwie P. Spółki z o.o. w W. o egzekucję świadczenia niepieniężnego, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 czerwca 2011 r., odrzuca skargę.

Skład

SSN Irena Gromska-Szuster

Sentencja

r.

Uzasadnienie

Postanowieniem z 13 maja 2010 r. Sąd Okręgowy oddalił zażalenie dłużnika

P. Sp. z.o.o. w W. od postanowienia Sądu pierwszej instancji wydanego na podstawie art. 1050 § 3 k.p.c. na wniosek wierzyciela B. C. P. Sp. z.o.o. w U. nakładającego na prezesa zarządu dłużnika grzywnę za niewykonanie w zakreślonym przez Sąd uprzednio terminie wyroku sądowego nakazującego zamieszczenie ogłoszenia prasowego usuwającego skutki naruszenia dóbr osobistych wierzyciela.

W dniu 2 września 2010 r. dłużnik wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem tego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje

W dniu 25 września 2010 r. weszła wżycie ustawa z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy- Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 155, poz. 1037), która zmieniła między innymi przepisy kodeksu postępowania cywilnego dotyczące skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Zgodnie z art. 4241

, art. 5192

, art. 11481 § 3, art. 11511 § 3 i art. 1215 § 3 k.p.c. w nowym brzmieniu, skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje obecnie tylko od prawomocnych wyroków sądu drugiej instancji kończących postępowanie w sprawie oraz od postanowień co do istoty sprawy kończących postępowanie w sprawie wydanych przez sąd drugiej instancji w postępowaniu nieprocesowym, w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie wykonalności orzeczeń sądów państw obcych oraz w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie wykonalności wyroku sądu polubownego wydanego za granicą lub ugody zawartej przed sądem polubownym za granicą.

W ustawie nowelizacyjnej z dnia 22 lipca 2010 r. nie przewidziano przepisów międzyczasowych, co oznacza, że zgodnie z zasadą bezzwłocznego stosowania przepisów procesowych (porównaj uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów 3

Sądu Najwyższego, zasady prawnej, z dnia 17 stycznia 2001 r. III CZP 49/00,

OSNC 2001/4/53), od dnia wejścia w życie tej ustawy skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczeń innych niż wymienione we wskazanych wyżej przepisach jest niedopuszczalna.

Niedopuszczalna jest zatem obecnie, wniesiona przez dłużnika skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu drugiej instancji oddalającego zażalenie dłużnika na rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji wydane na wniosek wierzyciela na podstawie art. 1050 § 3 k.p.c., którą to okoliczność Sąd Najwyższy bierze pod uwagę przy orzekaniu, zgodnie z art. 316 § 1 zd. 1 w zw. z art. 361, art. 42412

, art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c.

Z tych względów skarga została odrzucona na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. jako niedopuszczalna.