Postanowienie SN z 21 lutego 2007 r., I CNP 86/06

Wydany

21 lutego 2007 r.

Sąd

Sąd Najwyższy

Sprawa

w sprawie ze skargi J. K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 21 grudnia 2005 r., w sprawie z powództwa J. K. przeciwko D. Z. o ochronę własności i odszkodowanie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 lutego 2007 r., odrzuca skargę.

Skład

SSN Tadeusz Wiśniewski

Sentencja

r.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2005 r. Sąd Rejonowy uchylił w całości wyrok zaoczny wydany przez ten Sąd dnia 13 czerwca 2003 r. i oddalił powództwo.

W związku ze wskazanym wyrokiem Sądu Rejonowego powód wniósł o stwierdzenie jego niezgodności z prawem.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje

W myśl art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje obligatoryjne zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych.

Przymus adwokacko-radcowski jest wyłączony jedynie w postępowaniu o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego oraz gdy stroną, jej organem, jej przedstawicielem ustawowym lub pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, a także gdy stroną, jej organem lub jej przedstawicielem ustawowym jest adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii

Generalnej Skarbu Państwa (art. 871 § 2 k.p.c.), a ponadto gdy zastępstwo procesowe Skarbu Państwa jest wykonywane przez Prokuratorię Generalną Skarbu

Państwa (art. 871 § 3 k.p.c.). Przymus adwokacko-radcowski obowiązuje w każdym postępowaniu, z wyjątkiem wymienionych postępowań wpadkowych, w tym również w postępowaniu wywołanym skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Przedmiotowa skarga sporządzona i wniesiona została osobiście przez powoda, a zatem bez zachowania przymusu adwokacko- radcowskiego. Z tego względu Sąd Najwyższy odrzucił skargę jako niedopuszczalną (art. 4248 § 1 k.p.c.).

jz