Postanowienie SN z 9 kwietnia 2009 r., I CNP 9/09

Wydany

9 kwietnia 2009 r.

Sąd

Sąd Najwyższy

Sprawa

w sprawie ze skargi Banku B. S.A. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 10 października 2006 r., sygn. akt [...], wydanego w sprawie ze skargi W.W. AB przy uczestnictwie Banku B. S.A. na czynności komornika, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 kwietnia 2009 r., odrzuca skargę oraz zasądza od Banku B. S.A. na rzecz W.W. AB kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania wywołanego skargą.

Skład

SSN Henryk Pietrzkowski

Sentencja

r.

Uzasadnienie

Wniesiona w imieniu Banku B. S.A. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 10 października 2006 r. sprostowanego postanowieniem z dnia 27 października 2006 r. podlegała odrzuceniu z następujących przyczyn:

Przede wszystkim należy wskazać, że skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem w części określającej jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że spełnia warunki przewidziane w art. 4245 § 1 pkt 1 – 6 k.p.c., powinna zawierać między innymi uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.).

Skarga będąca przedmiotem badania nie spełnia tego wymagania, bowiem w jej treści nie są zawarte jakiekolwiek wywody prowadzące do uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie zaskarżonego orzeczenia.

Ponadto wskazać trzeba, że zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarga powinna zawierać „wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe”. Takie ujęcie tego warunku skargi oznacza, że skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie – w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia – jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku. Również ten warunek nie został przez skarżącego spełniony, bowiem treść skargi ogranicza się w tym zakresie jedynie do stwierdzenia, że skarżący nie mógł skorzystać z przysługujących mu środków zaskarżenia, a zmiana lub uchylenie skarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie jest możliwa.

Skarga nie spełnia także wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 1 k.p.c., ponieważ nie określa granic zaskarżenia orzeczenia od którego została wniesiona.

Tego braku nie sanuje zawarte w ramach wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 6 k.p.c. stwierdzenie że „orzeczenie jest w całości niezgodne z prawem”.

Z przytoczonych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).