Uzasadnienie
Dnia 21 grudnia 2001 r. Sąd Arbitrażowy przy Krajowej Izbie Gospodarczej wydał postanowienie o sprostowaniu wyroku tego Sądu z dnia 26 czerwca 2001 r. w ten sposób, że zamiast zasądzonej kwoty 4.195.742,07 zł wpisał kwotę 14.069.149,61 zł. Postanowienie o sprostowaniu zostało zaskarżone przez T. sp. z o.o. w W. i D. Ltd sp. z o.o. w W. skargą o uchylenie wyroku sądu polubownego.
Postanowieniem z dnia 3 marca 2004 r. Sąd Okręgowy w W. skargę tę odrzucił, uznając ją za niedopuszczalną.
Postanowieniem z dnia 7 marca 2005 r. Sąd Apelacyjny oddalił zażalenie na wskazane postanowienie Sądu Okręgowego. Sąd drugiej instancji przyjął, że orzeczenie zaskarżone skargą o uchylenie wyroku sądu polubownego nie jest w istocie wyrokiem sądu polubownego, gdyż nie może być uznane za orzeczenie co do istoty. W konsekwencji, nie podlega ono zaskarżeniu skargą przewidzianą w art. 712 k.p.c.
W skardze kasacyjnej skarżący T. sp. z o.o. w W. i D. Ltd sp. z o.o. w W. zarzucili w ramach drugiej podstawy kasacyjnej naruszenie art. 712 § 1, art. 199 § 1 pkt 4 i art. 350 § 1 k.p.c., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia Sądu pierwszej instancji oraz przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
W myśl art. 712 k.p.c. (w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego, Dz.U. Nr 17, poz. 1478), skarga w nim przewidziana przysługuje od wyroków sądu polubownego. Elementy konstrukcyjne wyroku sądu polubownego określa art. 708 § 1 k.p.c., będący przepisem bezwzględnie obowiązującym. Do elementów tych należy m.in. rozstrzygnięcie o żądaniach stron (art. 708 § 1 pkt 4 k.p.c.). W konsekwencji przyjąć trzeba, że każde orzeczenie sądu polubownego zawierające wskazane elementy, w tym rozstrzygające o żądaniach stron, stanowi wyrok sądu polubownego w rozumieniu przepisów księgi trzeciej k.p.c., 3 niezależnie od formy nadanej mu przez sąd polubowny. W zaskarżonym postanowieniu z dnia 21 grudnia 2001 r. Sąd Arbitrażowy zawarł następującą sentencję: „postanawia sprostować pkt 2a sentencji wyroku z dnia 26 czerwca 2001 r. w ten sposób, że w miejsce kwoty 4.195.742,07 zł wpisać kwotę 14.069.149,61 zł”. Analiza przytoczonego sformułowania, a przede wszystkim uzasadnienia orzeczenia, w którym dokonano nowych obliczeń będących podstawą rozstrzygnięcia, prowadzi do wniosku, że w istocie Sąd Arbitrażowy ponownie, w sposób odmienny rozstrzygnął o żądaniach stron. W żadnym wypadku nie można przyjąć, że chodziło jedynie o zwykłą omyłkę rachunkową powstałą przy zliczaniu wysokości poszczególnych pozycji składających się na dochodzone roszczenie, a zatem o zwyczajny błąd popełniony w działaniach rachunkowych. Innymi słowy, w omawianym wypadku mamy do czynienia z merytorycznym, a nie wyłącznie proceduralnym orzeczeniem Sądu
Arbitrażowego przy Krajowej Izbie Gospodarczej.
Zaznaczyć należy, że Sąd Najwyższy w swoim orzecznictwie wielokrotnie podkreślał, że o rodzaju środka odwoławczego powinien decydować przedmiot rozstrzygnięcia, a nie postać, jaką sąd nadał wydanemu orzeczeniu (m.in. uchwała połączonych Izb Sądu Najwyższego: Cywilnej oraz Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych z dnia 6 marca 1972, III CZP 27/71, OSNCP 1973, nr 1, poz. 1).
Pogląd ten odnosi się również do orzeczeń sądu polubownego.
Wszystko to prowadzi do wniosku, że orzeczenie z dnia 21 grudnia 2001 r. należy zakwalifikować jako wyrok sądu polubownego. Omawiane orzeczenie
Sądu Arbitrażowego podlega zatem zaskarżeniu skargą o uchylenie wyroku sądu polubownego przewidzianą w art. 712 k.p.c.
Z podanych względów, na podstawie art. 13 § 2 w zw. z art. 3989 § 1 k.p.c.,
Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.
jc