Postanowienie SN z 9 maja 2007 r., I CSK 119/07

Wydany

9 maja 2007 r.

Sąd

Sąd Najwyższy

Sprawa

w sprawie z wniosku T.K. i M.K. przy uczestnictwie L.K., G.K., [...] i Miasta W. o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 maja 2007 r., na skutek skarg kasacyjnych uczestników postępowania L.K. i G.K. oraz Miasta W. od postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 31 października 2006 r., sygn. akt [...],

Skład

SSN Krzysztof Pietrzykowski

Sentencja

1. odmawia przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej uczestnika postępowania Miasta W.;
2. odrzuca skargę kasacyjną uczestników postępowania L.K. i G.K.

r.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie istnienia przynajmniej jednej z okoliczności wymienionych w tym przepisie, przy czym, jak wynika z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., strona skarżąca, wnioskując o przyjęcie skargi do rozpoznania, jest obowiązana wskazać i uzasadnić przyczyny przemawiające za przyjęciem skargi kasacyjnej. Braki formalne w tym zakresie są nieusuwalne i powodują odrzucenie skargi kasacyjnej (art. 3986 § 2 i 3 k.p.c.). Skarga kasacyjna wniesiona niniejszej sprawie przez pełnomocnika uczestników postępowania L.K. i G.K. zawiera wprawdzie wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania, ale ograniczony do stwierdzenia, że „w sprawie występują istotne zagadnienia prawne dotyczące instytucji zasiedzenia i oceny prawnej skuteczności przerwania biegu terminu zasiedzenia poprzez dokonanie czynności mających moc ugody sądowej oraz poprzez decyzje administracyjne”.

Takie ujęcie wniosku nie spełnia wymagań określonych w art. 3984 § 1 pkt 3 w związku z art. 3989 § 1 k.p.c. Poza tym skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnienia wspomnianego „wniosku”.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c.