Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2006 r. zmienił wyrok Sądu
Okręgowego w W. oddalający powództwo w ten sposób, że uwzględniając częściowo apelację strony powodowej zobowiązał wszystkich pozwanych do złożenia w czasopiśmie P. (strona powodowa żądała opublikowania w G.) oświadczenia o treści wskazanej w sentencji wyroku (pkt I, 1 sentencji), zasądził od pozwanych na rzecz Polskiego Czerwonego Krzyża kwotę 20 000 zł (pkt I, 2 sentencji), oddalił powództwo w pozostałej części (pkt I, 3 sentencji), rzekł o wpisie sądowym i kosztach procesu (pkt I, 4 i 5 sentencji), oddalił apelację w pozostałej części (pkt II sentencji) i orzekł o kosztach postępowania apelacyjnego (pkt III sentencji).
Strona powodowa zaskarżyła powyższy wyrok skargą kasacyjną w „pkt I, 1 w części dotyczącej tytułu prasowego...”. Skarga ta w odniesieniu do pozwanych
M.Z. i K.S. została prawomocnie odrzucona (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 2007 r.).
Skarga kasacyjna pozwanych we wniosku o jej przyjęcie wskazuje na występujące w sprawie zagadnienie prawne, sprowadzające się do pytania, czy przeprowadzenie postępowania apelacyjnego w oparciu o niepełne akta sprawy pozbawia stronę możności obrony jej praw, powodując nieważność postępowania.
Zdaniem skarżących skarga jest ponadto oczywiście uzasadniona, zważywszy na uchybienia w postaci nieobjęcia postępowaniem apelacyjnym całego materiału dowodowego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Skarga kasacyjna strony powodowej w odniesieniu do pozwanego „A.” sp. z o.o. (w odniesieniu do pozostałych pozwanych została prawomocnie odrzucona) również podlegała odrzuceniu, albowiem jej granice zaskarżenia zostały wadliwie określone. Nie uwzględnienie żądania strony powodowej, aby oświadczenie opublikowane zostało w G., znalazło swój wyraz w rozstrzygnięciu oddalającym powództwo w pozostałej części, a zatem w tej części strona powodowa miała interes w zaskarżeniu wyroku. Powództwo w części nieuwzględnionej zawarte jest zatem w pkt I, 3 i II sentencji, nie zaś w pkt I, 1, który został objęty wadliwie 3 zaskarżeniem. Należało zatem skargę kasacyjna strony powodowej odrzucić (art. 3986 § 3 w zw. z art. 3986 § 2 i art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c.).
Omawiając przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej pozwanych zważyć należało, że określone w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd
Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Pozwani A. Sp. z o. o., M.Z. oraz K.S., we wniesionej skardze kasacyjnej, wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania oparli na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 1, 3 i 4 k.p.c. Szczegółowa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, aby skarga była oczywiście uzasadniona oraz aby zachodziła nieważność postępowania. Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej pozwanych do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 100 k.p.c., art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.