Postanowienie SN z 6 lipca 2007 r., I CSK 206/07

Wydany

6 lipca 2007 r.

Sąd

Sąd Najwyższy

Sprawa

w sprawie z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej K. przeciwko J. S.A. o upoważnienie do wykonania czynności na koszt dłużnika, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 lipca 2007 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 7 listopada 2006 r., sygn. akt [...], odrzuca skargę kasacyjną.

Skład

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

Sentencja

r.

Uzasadnienie

Skarga kasacyjna wniesiona przez powódkę Wspólnotę Mieszkaniową „K.” od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 7 listopada 2006 r., podlega odrzuceniu z następujących przyczyn.

Jednym z koniecznych elementów skargi kasacyjnej jest, jak wynika z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienie. Wymóg ten wiąże się, jak wielokrotnie wyjaśniano w orzecznictwie Sądu Najwyższego, z przesłankami rozważanymi przez ten Sąd podczas tzw. „przedsądu”, a więc na posiedzeniu, którego przedmiotem jest przyjęcie lub odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Przesłanki te określone są w art. 3989 § 1 k.p.c. i tylko one podlegają badaniu w tej fazie postępowania. W tym zakresie zachowuje aktualność bogate dotychczasowe orzecznictwo Sądu Najwyższego publikowane w zbiorze urzędowym i powoływane w komentarzach do k.p.c. na tle art. 3933 § 1 pkt 3 w zw. z art. 393 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 k.p.c. w brzmieniu sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. (Dz.U. z 2005 r. nr 13, poz. 98), zgodnie z którym samo przedstawienie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia nie wyczerpuje wymogu wskazania i umotywowania przyczyn mających przekonywać do przyjęcia skargi do rozpoznania.

Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania następuje wtedy, gdy zachodzi choćby jedna z przesłanek określonych w powołanym przepisie. Sąd Najwyższy, badając w tej fazie postępowania skargę kasacyjną, nie jest uprawniony do określania, która z przesłanek przyjęcia skargi do rozpoznania może być brana pod uwagę.

Przesłankę tę musi określić sama strona skarżąca w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie tego wniosku polega na wyjaśnieniu, a więc na wykazaniu, dlaczego, w ocenie strony skarżącej, zachodzi któraś z przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. Treść tego uzasadnienia nie może być jednak dowolna i należy ją oprzeć na argumentacji jurydycznej. Jest tak z tej przyczyny, że Sąd Najwyższy, rozpoznając ten nadzwyczajny środek zaskarżenia, działa w interesie publicznym, wyjaśniając istotne zagadnienia prawne, dokonując wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, bądź usuwając z obrotu 3 prawnego orzeczenia wydane w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwe. Taka rola Sądu Najwyższego istniała już w systemie kasacyjnym, a tym bardziej obecnie, gdy kontrolą objęte są orzeczenia prawomocne.

Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna zawiera w osobnym punkcie wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania. Jako uzasadnienie wniosku skarżąca wskazała „istniejącą w sprawie problematykę prawną i potrzebę wykładni przepisów prawa materialnego i procedury w kierunku dostosowania do treści art. 45 Konstytucji i art. 6 pkt 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka” oraz „uzasadnioną oczywistość skargi kasacyjnej”. Twierdzenie to nie zostało rozwinięte. Tymczasem, uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinno zawierać wykazanie, przy pomocy jurydycznej argumentacji, że w sprawie rzeczywiście występują przesłanki uzasadniające przyjęcie skargi do rozpoznania. W skardze nie przedstawiono zaś żadnej, nawet skrótowo zarysowanej, argumentacji prawnej. Argumentacja jurydyczna przedstawiona została jedynie – i to w bardzo ograniczony sposób - w uzasadnieniu podstaw skargi, co nie spełnia jednak wymogu określonego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.

Jak widać zatem, uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania przedstawione przez skarżącego nie odpowiada wymogom, o jakich mowa wyżej, co powoduje konieczność jej odrzucenia. Rzeczą Sądu Najwyższego przy ocenie, czy skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania, nie jest doszukiwanie się w uzasadnieniu podstaw skargi na czym jej „oczywista” zasadność ma polegać, a tym bardziej zastępowanie strony skarżącej w wyjaśnieniu tej przesłanki, a także doszukiwanie się jurydycznej argumentacji mającej wykazać istnienie istotnego zagadnienia prawnego. Przedstawienie takiej argumentacji w uzasadnieniu podstaw skargi służy bowiem jedynie wykazaniu zarzucanego naruszenia prawa materialnego lub procesowego, a nie uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargo kasacyjnej do rozpoznania. W konsekwencji należy przyjąć, że skarga w istocie nie zawiera uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania. Należy również wskazać, że w podstawach skargi nie przytoczono konkretnych przepisów natury procesowej, których uchybienia skarżąca się doszukuje, co już samo w sobie wystarczająco uzasadnia odrzucenie skargi.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c.