Postanowienie SN z 8 października 2010 r., I CSK 207/10

Wydany

8 października 2010 r.

Sąd

Sąd Najwyższy

Sprawa

w sprawie z wniosku R. O. przy uczestnictwie M. D., H. D. i M. Z. o podział majątku wspólnego, dział spadku i zniesienie współwłasności, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 października 2010 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestników postępowania M. D. i H. D. od postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 17 września 2009 r., sygn. akt V Ca (…),

Skład

SSN Kazimierz Zawada

Sentencja

1. odrzuca skargę kasacyjną uczestnika H. D.,
2. odmawia przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej uczestniczki M. D.

r.

Uzasadnienie

1. Skarga kasacyjna uczestnika H. D. podlega odrzuceniu, ponieważ nie złożył on [zob. karta (…)], warunkującego jej dopuszczalność, wniosku o doręczenie zaskarżonego postanowienia wraz z uzasadnieniem, o którym mowa w art. 387 § 3 k.p.c. (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 2 marca 2006 r., I CZ 9/05, LEX nr 369447, i z dnia 28 marca 2007 r., III CSK 66/07, LEX nr 315345).
2. Skarga kasacyjna uczestniczki M. D. nie spełnia wymagań niezbędnych do jej przyjęcie do rozpoznania.

Według art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących 2 rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten pozostaje w zgodzie z zaleceniami

Rady Europy zezwalającymi na wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla.

Uczestniczka wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniła nieważnością postępowania spowodowaną brakiem drogi sądowej oraz występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, dotyczącego istnienia drogi sądowej do ustalenia przynależności własności nieruchomości, objętej aktem własności ziemi wystawionym na jednego z małżonków, do majątku wspólnego obojga małżonków.

Zapatrywania uczestniczki o istnieniu wskazanych przez nią przesłanek przyjęcia skargi do rozpoznania nie można podzielić. Jak trafnie wyjaśniły Sądy orzekające w toku instancji, decyzja z dnia 24 lutego 1976 r. wiązała je jedynie co do stwierdzonego w niej nabycia przez jej adresata własności oznaczonej w niej nieruchomości, natomiast skutki tego nabycia z punktu widzenia przepisów prawa rodzinnego podlegały już ich ocenie.

Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej uczestniczki do rozpoznania.