Postanowienie SN z 20 września 2007 r., I CSK 260/07

Wydany

20 września 2007 r.

Sąd

Sąd Najwyższy

Sprawa

w sprawie z powództwa PEKAO Leasing Spółki z o.o. w W. przeciwko B. F. i R. F. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 września 2007 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 21 lutego 2007 r., odrzuca skargę kasacyjną.

Skład

SSN Krzysztof Pietrzykowski

Sentencja

r.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie istnienia przynajmniej jednej z okoliczności wymienionych w tym przepisie, przy czym, jak wynika z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., strona skarżąca, wnioskując o przyjęcie skargi do rozpoznania, jest obowiązana wskazać i uzasadnić przyczyny przemawiające za przyjęciem skargi kasacyjnej.

Braki formalne w tym zakresie są nieusuwalne i powodują odrzucenie skargi kasacyjnej (art. 3986 § 2 i 3 k.p.c.). W niniejszej sprawie pełnomocnik wnioskodawcy wniósł skargę kasacyjną, która zawiera wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i powołanie się na jedną z ustawowych podstaw przyjęcia skargi do rozpoznania, mianowicie wystąpienie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego. W istocie skarga kasacyjna nie zawiera jednak uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania. Pełnomocnik powoda zamieścił mianowicie w skardze kasacyjnej jedno zdanie, uzasadniające przyjęcie skargi do rozpoznania, w którym twierdzi, że o wystąpieniu w sprawie istotnego zagadnienia prawnego miałaby wyłącznie świadczyć całkowicie rozbieżna argumentacja przedstawiona w uzasadnieniach wyroków Sądu Okręgowego i Sądu

Apelacyjnego. Wspomniane zdanie nie stanowi uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania w rozumieniu art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c.