Postanowienie SN z 12 lutego 2013 r., I CSK 458/12

Wydany

12 lutego 2013 r.

Sąd

Sąd Najwyższy

Sprawa

w sprawie z wniosku J. S. przy uczestnictwie E. G. i in., o wyodrębnienie lokalu mieszkalnego nr 5 z księgi wieczystej […] i założenie dla niego nowej księgi wieczystej, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 lutego 2013 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 9 stycznia 2012 r., odrzuca skargę.

Skład

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

Sentencja

r.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 9 stycznia 2012r. w sprawie z wniosku J. S. przy uczestnictwie /../ o wyodrębnienie lokalu mieszkalnego i założenie dla niego nowej księgi wieczystej oddalił apelację wnioskodawcy i rozstrzygnął o kosztach postępowania.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł wnioskodawca J.S.

powołując się na podstawę kasacyjną naruszenia przepisów postępowania (art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.) oraz naruszenia prawa materialnego (art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.). Wnioskodawca zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a to: art. 626 8 § 2 k.p.c. oraz prawa materialnego, a to art. 1, 5, 10 i 24 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t. jedn. Dz. U. z 2001, nr 124, poz. 1361 ze zm.), polegające na „naruszeniu zgodności stanu faktycznego ze stanem prawnym”.

Wnosząc o przyjęcie skargi do rozpoznania wnioskodawca jedynie wskazał, że skarga jest uzasadniona z uwagi na błędy w ustaleniach faktycznych oraz subsumpcji dokonane przez Sądy orzekające w sprawie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje

Zgodnie z art. 3983 § 1 k.p.c. skargę kasacyjną strona może oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów.

W obowiązującym stanie prawnym Sąd Najwyższy nie jest uprawniony do badania prawidłowości zarówno ustaleń faktycznych, jak i oceny dowodów, dokonanych przez Sąd drugiej instancji. Sąd odwoławczy jest „sądem in meriti”, zaś Sąd Najwyższy w zasadzie kasatoryjnym "sądem prawa". Oznacza to, że Sąd Najwyższy rozpoznając skargę kasacyjną, jest związany ustalonym przez sąd drugiej instancji stanem faktycznym sprawy. W konsekwencji powyższe 3 wyklucza w szczególności badanie, czy Sąd drugiej instancji poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne. Odnosząc powyższe rozważania do przedstawionej skargi stwierdzić należy, że wbrew wyraźnemu zakazowi wynikającemu z treści art. 3983 § 3 k.p.c. skarga została oparta na zarzutach dotyczących poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Sposób sformułowania podstawy skargi oraz jej uzasadnienie jednoznacznie wskazują, że celem skargi była jedynie niedopuszczalna próba podważenia stanu faktycznego stanowiącego podstawę orzekania przez Sąd drugiej instancji. Podniesienie w skardze zarzutów, o których mowa w art. 3983 § 3 k.p.c. oznacza, że skarga została oparta na podstawie, której ustawa nie przewiduje i jako niedopuszczalna a limine podlega odrzuceniu.

Wobec powyższego, na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy odrzucił skargę kasacyjną.

es