Uzasadnienie
Pozwani A. i A. K. w zażaleniu na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 3 czerwca 2011 r., zarzucając naruszenia art. 3986 § 1, art. 3981 § 1, art. 3982 § 1, art. 394 § 2 i 3 KPC przez ich niewłaściwe zastosowanie, wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie od powoda na ich rzecz kosztów postępowania zażaleniowego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Trafnie Sąd Apelacyjny zwrócił uwagę, że skarga kasacyjna od postanowienia zawartego w wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 10 lutego 2011 r., w którym odrzucono apelację pozwanych, w świetle art. 3981 § 1 k.p.c., nie przysługuje. Od takiego postanowienia przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego. Nawet jednak, gdyby przyjąć, że pismo pozwanych pomimo nazwania go skarga kasacyjną, jest w istocie zażaleniem, to powinno ono zostać także odrzucone. Po pierwsze, wprowadzony przez ustawodawcę przymus działania strony przed Sądem Najwyższym przez profesjonalnego pełnomocnika, oznacza że powinien on dostrzec iż w rozpoznawanej sprawie należy złożyć zażalenie, a nie skargę kasacyjną. Przywołane w uzasadnieniu zażalenia orzecznictwo Sądu Najwyższego dotyczy zaś sytuacji, gdy należało chronić interes strony procesu, które została wprowadzona w błąd przez sąd, oraz wymagał tego jej interes jako działającej samodzielnie, a przymus adwokacji w postępowaniu przed Sądem najwyższym jeszcze nie był wprowadzony.
Mając powyższe względy na uwadze Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., orzekł jak w sentencji.