Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny postanowieniem z 17 września 2012 r. odrzucił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń tego Sądu, a to ze względu na jej niedopuszczalność, gdyż została wniesiona osobiście przez skarżącą.
Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie, domagając się jego uchylenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Przymus adwokacko-radcowski przewidziany w art. 871 § 1 k.p.c. dotyczy każdego postępowania przed Sądem Najwyższym, a więc także zainicjowanego skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu.
Skutki niezachowania przymusu adwokacko-radcowskiego reguluje ogólnie art. 130 § 5 k.p.c., a w odniesieniu do środków zaskarżenia objętych przymusem, w tym skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu obowiązują unormowania szczególne, przewidujące odrzucenie tych środków (zob. np. art. 4246 § 3 k.p.c.).
W myśl utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego sporządzenie wskazanej skargi osobiście przez stronę pozbawioną tzw. zdolności postulacyjnej jest dotknięte brakiem nieusuwalnym (zob. postanowienie SN z dnia 14 stycznia 1997 r., I CZ 23/96, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 77) i powoduje konieczność odrzucenia takiej skargi a limine jako niedopuszczalnej, a zatem - czego nie dostrzega skarżąca w swoim zażaleniu - bez wzywania do usunięcia tego braku (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2006 r. III CZ 5/06, niepubl.). Oznacza to, że bezprzedmiotowa jest argumentacja skarżącej ukierunkowana na wykazanie, że przed odrzuceniem skargi rzeczą Sądu było rozpoznanie jej wniosku o ustanowienie adwokata (lub radcy prawnego) z urzędu.
Skoro bowiem chodzi o nieusuwalny brak skargi, to ewentualne ustanowienie adwokata z urzędu nie mogłoby zmienić charakteru tego braku.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c. oddalił zażalenie.
O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu w postępowaniu przed Sądem Najwyższym orzeczono na podstawie przepisu § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.
jw