Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2004 r. Sąd Okręgowy w W. zwolnił stronę powodową od kosztów sądowych w całości.
W dniu 20 marca 2006 r. strona powodowa, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła apelację od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 29 grudnia 2005 r. oddalającego powództwo. Postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2006 r. Sąd Apelacyjny odrzucił apelację ze względu na nieopłacenie jej opłatą podstawową.
W zażaleniu skarżący zarzucił naruszenie art. 11 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.) i art. 1302 § 3 k.p.c., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, opłata podstawowa określona w art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.) jest opłatą w wysokości stałej w rozumieniu art. 1302 § 3 k.p.c. (por. uchwały z dnia 26 września 2006 r., II UZP 11/06, Biuletyn SN 2006, nr 9, s. 15, z dnia 13 października 2006 r., III CZP 75/06, niepubl., i z dnia 21 listopada 2006 r., III CZP 109/06, niepubl.).
W konsekwencji, nieuiszczenie opłaty podstawowej od środka zaskarżenia lub środka odwoławczego (apelacji, zażalenia, skargi kasacyjnej, skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, sprzeciwu od wyroku zaocznego, zarzutów od nakazu zapłaty, skargi na orzeczenie referendarza sądowego) wniesionego przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego reprezentującego stronę zwolnioną od kosztów sądowych w zakresie opłacenia tego środka skutkuje jego odrzuceniem. Taką sankcję zastosował trafnie Sąd drugiej instancji w zaskarżonym postanowieniu.
Z podanych względów, na podstawie art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy oddalił zażalenie.
jc