Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem (z dnia 1 lipca 2005 r.) Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 6 kwietnia 2005 r. (w części wstępnej zaskarżonego postanowienia omyłkowo wskazano datę: 6 kwietnia 2004 r.), gdyż wniesienia skargi nie poprzedzało złożenie wniosku o doręczenie wyroku Sądu drugiej instancji z uzasadnieniem.
W zażaleniu skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3985 § 1 k.p.c., skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem stronie skarżącej. Doręczenie orzeczenia z uzasadnieniem, o którym mowa w art. 3985 § 1 k.p.c., rozumieć należy jako doręczenie stosownie do art. 387 § 3 k.p.c. Przepis ten natomiast uzależnia dokonanie doręczenia od zgłoszenia przez stronę w terminie tygodniowym od ogłoszenia sentencji orzeczenia wniosku zawierającego żądanie doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem. Tylko doręczenie prawidłowe, tj. zgodne z wymaganiami art. 387 § 3 k.p.c., skutkować może rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Oznacza to zatem, że jeżeli strona nie zażądała skutecznie doręczenia jej orzeczenia z uzasadnieniem, termin do wniesienia skargi kasacyjnej nie rozpoczyna w ogóle biegu i tym samym wniesienie jej nie jest dopuszczalne.
Stanowisko to nie pozostaje w sprzeczności z przepisem § 4 art. 387 k.p.c. Przepis ten – prawidłowo odczytany – reguluje bowiem wyłącznie sytuację, gdy skargę kasacyjną wnosi Prokurator Generalny albo Rzecznik Praw Obywatelskich. Tylko dla tych podmiotów przewidziane zostało uprawnienie do wniesienia skargi niezależnie od zgłoszenia przez stronę żądania doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem. Zgłoszenie takiego żądania odnosi jedynie ten skutek, że termin do wniesienia skargi biegnie dla wskazanych podmiotów nie od momentu uprawomocnienia się orzeczenia, a od dnia doręczenia stronie orzeczenia z uzasadnieniem (art. 3985 § 2 k.p.c.).
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).