Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 maja 2011 r. Sąd Okręgowy zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1200 zł tytułem zwrotu postępowania zażaleniowego (pkt III postanowienia). Rozstrzygnięcie o tych kosztach zapadło w wyniku rozpoznania zażalenia powoda, ponieważ Sąd Okręgowy uznał to zażalenie za oczywiście uzasadnione (art. 395 § 2 k.p.c.).
W zażaleniu obejmującym pkt III postanowienia z dnia 16 maja 2011 r. pozwany domaga się jego zmiany i zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania zażaleniowego. Skarżący wywodzi, że nie może ponosić konsekwencji finansowych w postaci zapłaty kosztów postępowania zażaleniowego, skoro brak orzeczenia o kosztach na rzecz powoda nastąpiło w wyniku przeoczenia Sądu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Skarżący kwestionuje zasadność zasądzenia od niego kosztów postępowania zażaleniowego (pkt III postanowienia z dnia 16 maja 2011 r.), a nie ich wysokość. W związku z tym, że były podstawy do uwzględnienia zażalenia strony powodowej dotyczącego kosztów postępowania za pierwszą i drugą instancję (pkt II zaskarżonego postanowienia) i strona ta poniosła w istocie takie koszty (w postępowaniu tym reprezentował ją profesjonalny pełnomocnik), Sąd obciążył stronę pozwaną kosztami postępowania zażaleniowego zgodnie z jego wynikiem (art. 98 k.p.c, art. 108 § 1 k.p.c.). Środki odwoławcze (w tym – zażalenie na postanowienie dotyczące kosztów) służą właśnie do tego, aby kontrolować definitywne rozstrzygnięcia sądów, także w odniesieniu do zasądzonych kosztów postępowania. Nie było zatem podstaw do podważania rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym pkt III postanowienia z dnia 16 maja 2011 r. Dlatego Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c. oddalił zażalenie jako nieuzasadnione.
jw