Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił jako spóźniony wniosek powódki o sporządzenie i doręczenie wyroku z dnia 14 marca 2007 r. wraz z uzasadnieniem uznając, że powódka nie wykazała, jak tego wymaga art. 168 § 1 k.p.c., iżby uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy.
W zażaleniu powódka zarzuciła, że Sąd Apelacyjny błędnie przyjął, iż nie uprawdopodobniła ona wiarygodności swoich twierdzeń, co do niedyspozycji fizycznej i psychicznej skutkującej niemożnością złożenia wniosku o pisemne uzasadnienie wyroku. Zdaniem skarżącej, treść znajdujących się w aktach pism powódki oraz jej zachowanie na rozprawie, gdy nie zgłaszała żadnych dolegliwości zdrowotnych, w istotnym stopniu uprawdopodabnia jej twierdzenie o niedyspozycji psychicznej; uzasadniało to przywrócenie terminu.
Sąd Najwyższy uznał zażalenie za oczywiście bezzasadne.
W sytuacji, gdy w części obejmującej zaskarżenie postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 11 maja 2007 r. o oddaleniu wniosku dotyczącego przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 14 marca 2007 r., zażalenie powódki zostało wcześniej prawomocnie odrzucone (k – 190, 198) zarzuty rozpoznawanego zażalenia dotyczące kwestii przywrócenia terminu podlegałyby rozważeniu tylko na wniosek skarżącej (art. 380 k.p.c. w zw. z art. 3981 i art. 3941 § 3 k.p.c. Zażalenie nie zawiera takiego wniosku, w związku z czym zasadność odmowy przywrócenia terminu, rzutująca bezpośrednio na odrzucenie wniosku o doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem, pozostawała poza zakresem rozważań Sądu Najwyższego. Innych argumentów mogących podważyć stanowisko Sądu Apelacyjnego co do odrzucenia wniosku o doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem zażalenie nie zawiera. Sprawia to, że podlegało ono oddaleniu jako bezpodstawne (art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).
Na marginesie można zauważyć, że zażalenie nie zawiera także żadnych argumentów przeciwko stanowisku Sądu, co do przywrócenia terminu. Nie 3 wyczerpuje ich ogólnikowe powołanie się na bliżej niesprecyzowane pisma powódki mające znajdować się w aktach oraz na zachowanie się powódki w bliżej nieoznaczonym czasie, tym bardziej, że z twierdzenia o niezgłaszaniu przez powódkę wcześniej żadnych dolegliwości zdrowotnych nie tylko nie wynika uprawdopodobnienie pozostawania powódki we wskazanych stanie niedyspozycji psychicznej, ale zdaje się wynikać wniosek wręcz przeciwny.
db