Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w P. odrzucił skargę pozwanego o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku tego Sądu z dnia 2 lutego 2005 r. jako wniesioną po terminie, a ponadto – bez zachowania wymogu przewidzianego w art. 871 k.p.c.
W zażaleniu pozwany zarzucił powyższemu postanowieniu naruszenie art. 3986 § 2 w zw. z art. 42412 k.p.c. przez bezpodstawne uznanie, że skarga nie została sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Wskazał, że zlecił opracowanie skargi osobie „z ogłoszenia” podającej się za adwokata, która jednak statusu swego w skardze nie ujawniła a próby jej odszukania okazały się daremne.
Ponadto, zarzucił, że nie jest zgodne ze stanem faktycznym stwierdzenie, iż skarga nie została złożona w terminie. Powołał się na dysponowanie odpisem wyroku z dnia 2 lutego 2005 r. z klauzulą prawomocności z dnia 7 lipca 2005 r. oraz dowodem nadania skargi o stwierdzenie niezgodności w dniu 6 lipca 2007 r.
Sąd Najwyższy uznał zażalenie za oczywiście bezzasadne.
Skarga pozwanego nie została wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego, o którym mowa w art. 871 § 1 k.p.c., w związku z czym podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Również nie została wniesiona w terminie przewidzianym w art. 4246 § 1 k.p.c., skoro nadano ją na pocztę w dniu 6 lipca 2007 r. zaś wyrok Sądu Okręgowego w P., wydany w postępowaniu odwoławczym, uprawomocnił się w dniu jego wydania, tj. w dniu 2 lutego 2005 r. (art. 363 § 1 w zw. z art. 3921 § 1 k.p.c. w brzmieniu sprzed zmiany wprowadzonej ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2005 r.
Nr 13, poz. 98).
W świetle art. 871 § 1 i art. 4248 § 1 k.p.c. przyczyny niewniesienia skargi przez właściwego pełnomocnika nie mają znaczenia, co do daty zaś tzw. klauzuli prawomocności to zaświadcza ona o dacie jej wystawienia a nie o dacie uprawomocnienia się orzeczenia.
Sąd Okręgowy prawidłowo ocenił, że skarga pozwanego o stwierdzenie niezgodności z prawem podlegała odrzuceniu na dwóch podstawach, z których każda mogła stanowić podstawę wystarczającą. Wprawdzie, w świetle art. 4246 § 3 i art. 4248 § 1 k.p.c. Sąd Okręgowy nie był właściwy do wydania na tych podstawach zaskarżonego postanowienia, ale nie stanowi to o nieważności postępowania (art. 379 w zw. z art. 378 § 1, art. 39821 k.p.c.) zaś skarżący powyższego uchybienia w zażaleniu nie zarzucił.
Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy oddalił zażalenie (art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).
kg