Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 września 2006 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę kasacyjną uczestnika postępowania, wniesioną od postanowienia tego Sądu z dnia 9 maja 2005 r., z tej racji, że wnoszący skargę pełnomocnik nie uiścił stosownej opłaty (art. 1302 § 3 k.p.c., art. 3986 § 2 k.p.c.).
W zażaleniu na postanowienie uczestnik postępowania wnosił o jego uchylenie, podnosząc niewłaściwe zastosowanie przepisów ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach postępowania w sprawach cywilnych (Dz.U. nr 167, poz. 1398 ze zm.; cyt. dalej jako ustawa z dnia 28 lipca 2005 r.”). W ocenie skarżącego, skoro skarga kasacyjna jest wnoszona za pośrednictwem sądu drugiej instancji i sąd ten bada jej formalne wymogi, to należy uznać, że czynności takie odbywają się jeszcze w ramach postępowania drugoinstancyjnego. Prawidłowo został zatem uiszczony wpis w wysokości 40 zł i do wpisu tego mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 13 czerwca 1767 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. 2002 r., nr 9, poz. 88 ze zm.).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Podstawowe znaczenie ma rozstrzygnięcie kwestii, czy wniesiona skarga kasacyjna miała zostać opłacona zgodnie z poprzednio obowiązującymi przepisami ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, czy na podstawie nowej ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. Zgodnie z art. 149 ust. 1 tej ostatniej ustawy, w sprawach wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się, do czasu zakończenia postępowania w danej instancji, dotychczasowe przepisy o kosztach sądowych. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w dniu 9 maja 2006 r., postanowienie to zostało następnie doręczone pełnomocnikowi uczestnika postępowania w dniu 10 lipca 2006 r. (k. 403), a skargę kasacyjną wniesiono w dniu 12 września 2006 r. (k. 410). W orzecznictwie Sądu Najwyższego ukształtowało się już trafne stanowisko, zgodnie z którym „zakończenie postępowania w danej instancji” w rozumieniu art. 149 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. następuje z chwilą wydania orzeczenia kończącego postępowanie w danej instancji (por. np. ostatnio uchwała Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2007 r., 3
III CZP 124/06; nieopublik.). Nie można zatem akceptować stanowiska skarżącego, ze skoro „odrzucenie skargi nastąpiło przez Sąd drugiej instancji była to czynność dokonana w postępowaniu drugoinstancyjnym” i z tego powodu powinny znaleźć zastosowanie jeszcze przepisy ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.
W tej sytuacji Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c. oddalił zażalenie jako nieuzasadnione.