Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 listopada 2010 r. Sąd Okręgowy w W. odrzucił skargę kasacyjną pozwanego. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że skarga kasacyjna z dnia 31 lipca 2008 r. została wniesiona od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 27 stycznia 2010 r. oddalającego apelację pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 27 stycznia 2010 r. stwierdzającego wygaśnięcie obowiązku alimentacyjnego.
Pozwany zaskarżył postanowienie Sądu Okręgowego i wniósł o jego uchylnie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zasadnicze znaczenie dla oceny zasadności zażalenia ma kwestia odrzucenia skargi kasacyjnej ze względu na wniesienie jej w sprawie niekasacyjnej w rozumieniu art. 3981 § 2 pkt 1 k.p.c. Sąd Okręgowy oczywiście trafnie uznał – wbrew zarzutowi skarżącego – że sprawa o ustalenie, iż obowiązek alimentacyjny wygasł należy do kategorii wymienionych w przytoczonym przepisie spraw o alimenty, w których skarga kasacyjna jest niedopuszczalna. Powszechnie przyjmuje się, że przewidziane w art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c. wyłączenie dopuszczalności skargi kasacyjnej odnosi się – niezależnie od rodzaju powództwa – do wszystkich spraw dotyczących alimentów (por. postanowienie SN z dnia 30 stycznia 2009 r., II CZ 92/08, nie publ.). Dlatego rodzaj powództwa nie ma znaczenia dla oceny dopuszczalności skargi kasacyjnej, jest ona niedopuszczalna w każdej sprawie dotyczącej alimentów. To oznacza, że zarzut skarżącego, że Sąd Okręgowy odrzucił skargę kasacyjną z naruszeniem art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c., ponieważ przytoczony przepis nie obejmuje sprawy o ustalenie, że obowiązek alimentacyjny wygasł, okazał się nietrafny.
Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia (art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).
md