Uzasadnienie
Odrzucając skargę skarżącej M. P. o wznowienie postępowania na podstawie art. 410 § 1 k.p.c., Sąd Okręgowy wskazał, że skoro domaga się ona przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, których protokoły z zeznań złożonych przed Wójtem Gminy S. przedłożyła w sprawie zasadniczej zakończonej 2 prawomocnym postanowieniem Sądu drugiej instancji, to nie można mówić o wykryciu przez skarżącą środków dowodowych, z których nie mogła ona wcześniej skorzystać.
W zażaleniu na postanowienie Sądu Okręgowego w W. skarżąca domaga się „uwzględnienia skargi i wznowienia postępowania”, zarzucając, że stan faktyczny przedstawiony w skardze wypełnia przesłanki przewidziane w art. 403 § 2 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Pomijając wadliwą z punktu widzenia procesowego formułę wniosku skarżącej (w drodze konwersji należałoby przyjąć, że domaga się ona uchylenia zaskarżonego postanowienia Sądu Okręgowego), należy stwierdzić, że zażalenie jest oczywiście bezzasadne. W uzasadnieniu zażalenia - ograniczonego do zaledwie trzech zdań - skarżąca nie podejmuje nawet próby podważenia merytorycznej argumentacji Sądu Okręgowego i gołosłownie twierdzi, że dopiero po zakończeniu sprawy sądowej uzyskała informację co do świadków, którzy mogliby zeznać na jej korzyść.
Dlatego stwierdzając brak usprawiedliwionej podstawy do uwzględnienia zażalenia Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia (art. 3941 § 3 w związku z art. 39814 k.p.c.).