Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w W. w sprawie z powództwa S.B. i C.B. przeciwko miastu W. o ustalenie prawa do lokalu zamiennego odrzucił skargę kasacyjną powodów ze względu na to, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynosiła 1 392,69 zł, a zatem była niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych.
W zażaleniu na to postanowienie skarżący wnieśli o jego uchylenie wskazując, że sprawa o ustalenie prawa do lokalu zamiennego ma charakter niemajątkowy i skarga kasacyjna jest w tym przypadku niezależna od wartości przedmiotu zaskarżenia.
W toku postępowania przez Sądem Najwyższym doszło do następstwa procesowego, gdyż w miejsce zmarłego S.B. wstąpili D.B. i K.B.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3982 § 1 k.p.c., skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych, w sprawach gospodarczych – niższa niż siedemdziesiąt pięć tysięcy złotych, a w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych – niższa niż dziesięć tysięcy złotych.
Sprawa o ustalenie prawa do lokalu zamiennego ma charakter majątkowy, a nie, jak wskazują skarżący, charakter niemajątkowy. W okolicznościach sprawy nie może mieć zastosowania odmienny, a jednocześnie odosobniony pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w postanowieniu z SN z 15 stycznia 2004 r., II CZ 134/04, dotyczącym charakteru sprawy o prawo do lokalu socjalnego. Wynika to z całkiem odmiennego charakteru tych praw. Prawo do lokalu zamiennego przewidziane w art. 33 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie kodeksu cywilnego (jedn. tekst: Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.) jest ściśle związane ze sferą ekonomiczną uprawnionego, który na skutek utraty prawa do najmu lokalu uzyskuje roszczenie o przyznanie mu lokalu zastępczego. Uprawnienie to jest więc wymierne 3 majątkowo, na co wskazuje także podana i podtrzymywana przez skarżącego w toku całego procesu wartość przedmiotu sporu i zaskarżenia.
W tej sytuacji Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 3941 § 3 k.p.c. w zw.
z art. 39814 k.p.c.).