Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w W. odrzucił apelację wnioskodawczyni H. U. od postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 13 maja 2003 r.
Odrzucenie apelacji nastąpiło w związku z nieusunięciem w terminie wskazanym przez Sąd braków formalnych apelacji.
W zażaleniu pełnomocnik skarżącej wskazuje, że jego zdaniem Sąd Okręgowy oparł rozstrzygniecie na art. 133 § 2 k.p.c., zaś przepis ten nie ma zastosowania do doręczania pism adwokatowi wykonującemu zawód indywidualnie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wbrew wywodom zawartym w zażaleniu brak podstaw do stwierdzenia, że w rozpoznawanej sprawie Sąd Okręgowy w swoim rozstrzygnięciu nawiązuje do art. 132 § 2 k.p.c. Sąd Okręgowy prawidłowo zastosował art. 133 § 3 k.p.c. oraz art. 138 k.p.c. 2
Jest bezsporne, że wnioskodawczyni ustanowiła pełnomocnika procesowego i na adres kancelarii prowadzonej przez tego pełnomocnika zostało doręczone, w dniu 21 sierpnia 2003 r. pismo zawierające wezwanie do usunięcia braków. Pismo to odebrała osoba upoważniona do odbioru pism w imieniu pełnomocnika. W tej sytuacji uznać należy, że w świetle przepisów k.p.c. wnioskodawczyni otrzymała wezwanie do usunięcia braków w dniu 21 sierpnia 2003 r. Od tej daty rozpoczął w związku z tym bieg siedmiodniowy termin do usunięcia wskazanych braków apelacji. Jest także bezsporne, że pełnomocnik wnioskodawczyni usunął brak formalny po terminie wyznaczonym przez sąd. W tej sytuacji Sąd Okręgowy na podstawie art. 370 k.p.c. miał pełne prawo do odrzucenia apelacji. Organizacja pracy w kancelarii adwokackiej powinna bowiem zapewniać profesjonalnemu pełnomocnikowi procesowemu przekazywanie informacji w taki sposób, aby mógł on dotrzymać terminów wyznaczonych przez sąd. Braki w dobrym zorganizowaniu pracy kancelarii adwokackiej nie mogą być podstawą usprawiedliwiającą przywracanie terminów wyznaczonych przez sąd.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy, na podstawie art. 385 w związku z art. 397 § 2 i art. 39318 § 3 k.p.c., oddalił zażalenie jako bezzasadne.