Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2006 r. Sąd Apelacyjny odrzucił apelację powodowej Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko-Własnościowej „D." od wyroku
Sądu Okręgowego w W. z dnia 2 marca 2006 r. zapadłego w sprawie przeciwko
W.K., S.M. i J.D. o zapłatę.
W uzasadnieniu Sąd Apelacyjny wskazał, że powódka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła apelację wnosząc jedynie część należnej opłaty, co w obowiązującym stanie prawnym musi prowadzić do odrzucenia tego środka zaskarżenia.
W zażaleniu na to postanowienie powódka polemizuje z rozstrzygnięciem
Sądu Apelacyjnego odwołując się do tego, że nie dopłacona kwota była znikoma (3 zł) i że w związku z tym zastosowana sankcja narusza zasadę proporcjonalności.
Prowadzi to do niezgodności z Konstytucją (art. 45 ust. 1) i art. 6 ust. 1 Europejskiej
Konwencji Praw Człowieka i Obywatela.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne. Jak trafnie wskazał Sąd Apelacyjny obowiązujący stan prawny jest jednoznaczny. Strona działająca przez profesjonalnego pełnomocnika ma obowiązek obliczyć wysokość należnej opłaty od apelacji i uiścić tę kwotę bez wezwania (art. 13 w związku z art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, Dz. U. nr 167, poz. 1398 ze zm.). W razie nie dopełnienia tego obowiązku znajduje zastosowanie sankcja wynikająca z art. 1302 § 3 k.p.c. Sankcja ta znajduje także zastosowanie, gdy uiszczona opłata jest niepełna. Bez znaczenia pozostaje przy tym, jaka jest wysokość nie dopłaconej kwoty. Obowiązujące przepisy nie dają podstaw do przyjęcia, że sankcja odrzucenia apelacji znajduje zastosowanie dopiero przy większych nie dopłaconych kwotach. Czynienie jakichkolwiek wyjątków od wskazanej wyżej zasady, w braku podstaw prawnych, prowadziłoby do stworzenia stanu niepewności prawnej.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 3941 w związku z art. 397 i 385 k.p.c.).