Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 stycznia 2009 r. Sąd Apelacyjny oddalił wniosek powoda o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej i odrzucił skargę kasacyjną powoda.
Na powyższe postanowienie powód wniósł zażalenie. Zarzucił błędne ustalenie, iż uchybił on terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej w sposób zawiniony, naruszenie art. 233 k.p.c. oraz naruszenie prawa do sądu wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 168 § 1 k.p.c. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności procesowej bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
W niniejszej sprawie powód był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, który był obecny na rozprawie przed Sądem Apelacyjnym i w terminie złożył wniosek o doręczenie mu wyroku z uzasadnieniem (art. 387 § 1 k.p.c.). To działanie pełnomocnika powoda Sąd Apelacyjny ocenił zasadnie jako równoznaczne z działaniem samej strony. Z tego względu skarga kasacyjna została wniesiona niewątpliwie po terminie. Jednocześnie brak porozumienia między stroną i jej pełnomocnikiem i brak decyzji o wniesieniu środka zaskarżenia, co do zasady, świadczy o winie w uchybieniu terminu w rozumieniu art. 168 § 1 k.p.c. i nie jest okolicznością uzasadniającą przywrócenie terminu (por. postanowienie SN z dnia 27 kwietnia 1999 r., III CKN 105/99, nie publ.).
Sąd Apelacyjny ocenił zaś prawidłowo, że skarżący nie wykazał okoliczności, które wskazywałyby, że brak kontaktów powoda z jego pełnomocnikiem w okresie przewidzianym do wniesienia skargi kasacyjnej został wyłączony z przyczyn nie zawinionych przez powoda.
Strona, która z przyczyn leżących po jej stronie nie skorzystała z przysługującego jej prawa do zaskarżenia orzeczenia sądowego i w związku z tym spotyka się z zasadnym odrzuceniem wniesionego przez nią środka, nie może twierdzić, że została pozbawiona prawa do sądu i skutecznie odwoływać się 3 do art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej dla wykazania, że została pozbawiona praw przysługujących jej w postępowaniu sądowym.
Z przyczyn wyżej wskazanych zażalenie było pozbawione uzasadnionych podstaw i podlegało oddaleniu na podstawie art. 3941 § 3 i art. 39814 k.p.c.