Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2010 r. Sąd Okręgowy w W. odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawczyni od orzeczenia oddalającego jej wniosek o wpisanie w księdze wieczystej Kw (...) prowadzonej przez Sąd Rejonowy w W., VII Wydział Ksiąg Wieczystych, ostrzeżenia o przysługujących jej roszczeniach.
W zażaleniu na to postanowienie wnioskodawczyni wskazała, że przedmiotowe żądanie nie dotyczyło wpisu ostrzeżenia, ale zmierzało do wpisania przysługującego jej roszczenia o ustanowienie dzierżawy wieczystej. W związku z tym wnioskodawczyni wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Twierdzenie wnioskodawczyni, że jej żądanie zmierzało do dokonania wpisu przysługującego jej roszczenia na podstawie art. 16 u.k.w.h., a nie ostrzeżenia o przysługującym jej roszczeniu pozostaje w sprzeczności 2 z treścią wniosku znajdującym się w aktach sprawy. Zgodnie z nim, wnioskodawczyni wnosiła o „wpis ostrzeżenia b. właścicieli o zwrot działek nr (…)/5 opisanych w KW (...) – na podstawie przepisów dekretu z 26 X 1945 r. – postępowanie administracyjne w toku”.
Z treści żądania jednoznacznie zatem wynika, że zamiarem wnioskodawczyni było dokonanie wpisu ostrzeżenia w księdze wieczystej.
W związku z powyższym zasadne jest stanowisko Sądu Okręgowego, że skarga kasacyjna od zaskarżonego postanowienia nie przysługuje. W świetle bowiem utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego nie jest dopuszczalna skarga kasacyjna od postanowienia sądu drugiej instancji rozstrzygającego wniosek o wpis ostrzeżenia (por. post. SN z 7 stycznia 1997 r., I CKN 31/96, post. SN z 15 stycznia 1997 r., III CZ 1/97).
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. (art. 385 w zw. z art. 397 § 2 k.p.c.).