Uzasadnienie
Postanowieniem zawartym w punkcie II wyroku z dnia 25 stycznia 2011 r.
Sąd Okręgowy nie obciążył powoda kosztami postępowania apelacyjnego na rzecz pozwanej, aczkolwiek apelację jego oddalił. Sąd Okręgowy zastosował art. 102 k.p.c., gdyż miał na względzie trudną sytuację materialną i osobistą powoda.
W zażaleniu na to postanowienie pozwana wniosła o zmianę tego rozstrzygnięcia przez obciążanie powoda kosztami postępowania apelacyjnego, według norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Przepis art. 102 k.p.c., zastosowany przez Sąd Okręgowy w związku z art. 391 § 1 k.p.c., zawiera uprawnienie sądu o charakterze czysto dyskrecjonalnym.
Wprawdzie kwestia trafności i zasadności skorzystania z tego uprawnienia, co do zasady, może być objęta kontrolą Sądu wyższego rzędu, niemniej jednak ewentualna zmiana zaskarżonego orzeczenia o kosztach powinna być jednak tylko wyjątkowa. Sąd Najwyższy nie dopatrzył się w okolicznościach sprawy sytuacji szczególnej i wyjątkowej, wymagającej jego ingerencji, dlatego też należało orzec, jak w sentencji (art. 385 w zw. z art. 3941 § 3, art. 39821 i art. 397 § 2 k.p.c.).