Uzasadnienie
Postanowieniem zawartym w punkcie III pkt 3 wyroku z dnia 5 listopada 2010 r. Sąd Okręgowy nie obciążył powoda kosztami postępowania apelacyjnego na rzecz pozwanego, aczkolwiek w wyniku apelacji strony pozwanej zmienił zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji przez radykalne zmniejszenie kwoty zasądzonej na rzecz powoda. Sąd Okręgowy zastosował art. 102 k.p.c., gdyż miał na względzie szczególny stan faktyczny sprawy.
W zażaleniu na to postanowienie strona pozwana wniosła o zmianę tego rozstrzygnięcia przez obciążanie powoda kosztami postępowania apelacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Przepis art. 102 k.p.c., zastosowany przez Sąd Okręgowy w związku z art. 391 § 1 k.p.c., zawiera uprawnienie sądu o charakterze czysto dyskrecjonalnym.
Wprawdzie kwestia trafności i zasadności skorzystania z tego uprawnienia, co do zasady, może być objęta kontrolą Sądu wyższego rzędu, niemniej jednak ewentualna zmiana zaskarżonego orzeczenia o kosztach powinna być jednak tylko wyjątkowa. Sąd Najwyższy nie dopatrzył się w okolicznościach sprawy sytuacji szczególnej i wyjątkowej, wymagającej jego ingerencji, dlatego też należało orzec, jak w sentencji (art. 385 w zw. z art. 3941 § 3, art. 39821 i art. 397 § 2 k.p.c.).