Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2004 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę W. O. o wznowienie postępowania w sprawie I Ca (…) zakończonego prawomocnym wyrokiem
Sądu Apelacyjnego z dnia 28 stycznia 2004 r. W ocenie Sądu Apelacyjnego, nie występowała żadna wskazana w skardze przyczyna wznowienia postępowania przewidziana w art. 401 pkt 2 k.p.c. i art. 403 § 2 k.p.c. (strona powodowa w sprawie I
Ca (…) nie była należycie reprezentowana, była pozbawiona możności działania przed
Sądem Apelacyjnym po wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 28 stycznia 2004 r. ujawniła się okoliczność, mogąca mieć wpływ na wynik sprawy, na którą pozwana nie mogła powoływać się przed Sądem Apelacyjnym).
W zażaleniu na postanowienie z dnia 9 grudnia 2004 r. skarżąca wnosiła o uchylenie lub zmianę zaskarżonego postanowienia, podnosząc naruszenie art. 233 § 1 k.c., art. 232 k.p.c., art. 411 k.p.c. oraz art. 202 ksh w zw. z art. 204 ksh.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
W. O. [pozwana w sprawie I Ca (…)] wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 28 stycznia 2004 r.
W sprawie tej jako powód występowała Spółka P.(…) z O., która wnosiła o ustalenie nieważności umowy lokalu użytkowego w O., zawartej w dniu 31 marca 1999 r. między stroną powodowa i pozwaną. Sąd Apelacyjny zmienił wyrok Sądu Okręgowego w ten sposób, że ustalił nieważność wspomnianej umowy. W skardze o wznowienie postępowania W. O. powoływała się na to, że dwoje członków zarządu powodowej
Spółki utraciło swoje mandaty w marcu 2003 r. w wyniku rezygnacji i dlatego powódka w postępowaniu przed Sądem drugiej instancji nie była należycie reprezentowana. W wyniku naruszenia przepisów ksh pozbawiona była możliwości działania. Te nowe – zdaniem skarżącej – okoliczności nie mogły być powołane przed Sądem Apelacyjnym (art. 403 § 2 k.p.c.).
Podstawowe znaczenie ma kwestia, czy skarżąca wykazała właściwe, ustawowe przyczyny uzasadniające wznowienie postępowania (art. 401 k.p.c., art. 403 k.p.c.). Sąd
Apelacyjny przyjął, że takie przyczyny nie zostały wykazane (nienależyta reprezentacja powódki oraz pozbawienie jej możliwości działania przed Sądem Apelacyjnym). Według
Sądu Apelacyjnego, nie został bowiem dowiedziony przez wnoszącą skargę fakt, że dwoje członkowie zarządu strony powodowej (T. i K. G.) zrezygnowali z pełnienia funkcji w zarządzie, tj. złożyli odpowiednie oświadczenie woli w odpowiedni sposób.
Należy jednak stwierdzić, że takie oceny Sądu Apelacyjnego nie były niezbędne dla uzasadnienia prawidłowego rozstrzygnięcia w przedmiocie odrzucenia skargi o wznowienie postępowania. Powstaje bowiem zagadnienie, podniesione w odpowiedzi na zażalenie, czy nienależyta reprezentacja jednej ze stron procesu może stanowić podstawę skargi o wznowienie postępowania wniesionej przez drugą stronę (art. 401 pkt 2 k.p.c.).
Według Sądu Najwyższego na pytanie takie należy odpowiedzieć negatywnie.
Podobne stanowisko reprezentowane jest także w innych orzeczeniach Sądu
Najwyższego. W postanowieniu z dnia 1 października 1997 r. I CKN 199/97 (nie publ.) przyjęto, że nienależyta reprezentacja jednej ze stron procesu nie stanowi podstawy skargi o wznowienie postępowania wniesionej przez drugą stroną.
Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na postanowienie
Sądu Apelacyjnego z dnia 9 grudnia 2004 r. jako nieuzasadnione (art. 394 § 3 k.p.c. i art. 39811 k.p.c.) i orzekł o kosztach postępowania zażaleniowego.