Uzasadnienie
Sąd Okręgowy postanowieniem z 25 lutego 2009 r. odrzucił skargę kasacyjną uczestnika postępowania J. P. od postanowienia tego Sądu z 11 sierpnia 2008 r., którym oddalono jego zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji odrzucające skargę o wznowienie postępowania.
Wymieniony uczestnik postępowania w zażaleniu na postanowienie z 25 lutego 2009 r wniósł o jego uchylenie, a to celem nadania skardze kasacyjnej dalszego biegu procesowego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Sąd Okręgowy wydając zaskarżone postanowienie miał na względzie, że jeżeli chodzi o orzeczenia nie dotyczące istoty sprawy, to zgodnie z art. 3981 § 1 oraz art. 5191 § 1 k.p.c., skarga kasacyjna przysługuje jedynie od postanowień sądu drugiej instancji w przedmiocie odrzucenia pozwu albo umorzenia postępowania kończących postępowanie w sprawie a zatem nie przysługuje od postanowienia sądu drugiej instancji oddalającego zażalenie na postanowienie sądu pierwszej instancji o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania. Pogląd ten należy w pełni podzielić, gdyż ma on oparcie w wykładni językowej przytoczonych wyżej przepisów i odpowiada utrwalonemu w tym zakresie orzecznictwu Sądu Najwyższego (zob. np. postanowienie Sąd Najwyższego z 28 czerwca 2001 r., I CZ 94/01, OSNC 2002, nr 3, poz. 34).
Sąd Okręgowy trafnie też podkreślił, że kwestię dopuszczalności zaskarżenia omawianych postanowień reguluje nie art. 3981 k.p.c., lecz art. 3941 § 2 k.p.c., zgodnie z którym, w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna, zażalenie przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, z wyjątkiem jednak – co istotne w okolicznościach sprawy
- - postanowień, o których mowa w art. 3981
, a także postanowień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji.
Należy zatem stwierdzić, że rację ma Sąd Okręgowy, iż skarga kasacyjna nie przysługuje od postanowienia sądu drugiej instancji oddalającego zażalenie na postanowienie sądu pierwszej instancji odrzucające skargę o wznowienie postępowania.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3941 § 3 w zw.
z art. 39814 k.p.c.).
db