Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 września 2010 r. Sąd Okręgowy oddalił zażalenie powoda na postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 15 grudnia 2009 r. (punkt 1) i zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 600 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (punkt 2).
Postanowienie w części dotyczącej kosztów postępowania zostało zaskarżone przez pozwanego, który wniósł o jego zmianę i zasądzenie kosztów postępowania w wysokości 1 200 zł.
Postanowieniem z dnia 3 listopada 2010 r. Sąd Okręgowy dokonał sprostowania zaskarżonego postanowienia poprzez przyznanie pozwanemu kosztów postępowania w kwocie 1 200 zł.
Następnie, powód wniósł zażalenie na postanowienie o kosztach zawarte w postanowieniu z dnia 28 września 2010 r., wskazując na prawidłowość rozstrzygnięcia przed jego sprostowaniem.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie powoda jako wniesione po terminie podlega odrzuceniu.
Stosownie do art. 394 § 2 k.p.c. termin do wniesienia zażalenia jest tygodniowy i liczy się od doręczenia postanowienia, a gdy strona nie zażądała w terminie przepisanym doręczenia postanowienia zapadłego na rozprawie – od ogłoszenia postanowienia. Stronie powodowej, do rąk pełnomocnika, doręczono odpis orzeczenia wraz z uzasadnieniem w dniu 11 października 2010 r., a zatem termin na jego zaskarżenie upłynął z dniem 18 października 2010 r. Należy przy tym zauważyć, iż fakt, że zaskarżone postanowienie zostało następnie sprostowane przez co nastąpiła zmiana jego treści, może stanowić podstawę ewentualnego przywrócenia powodowi terminu do wniesienie zażalenia, a nie stanowi o terminowym zaskarżeniu orzeczenia.
Trafnie wskazał pozwany w zażaleniu, że sprostowanie orzeczenia nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. Zaskarżone postanowienie podlega jednakże uchyleniu z innych przyczyn. Zgodnie z art. 108 § 1 k.p.c. Sąd rozstrzyga o kosztach w każdym orzeczeniu kończącym sprawę w instancji.
Brzmienie wskazanego przepisu jest wyrazem zasady unifikacji i koncentracji kosztów postępowania, tym samym o kosztach orzeka się w orzeczeniu, które kończy postępowanie główne w danej instancji (np. wyrok oddalający apelację), a nie postępowanie wpadkowe. W rozpoznawanej sprawie przyznano powodowi koszty postępowania za postępowanie zażaleniowe, stanowiące postępowanie wpadkowe – powód zaskarżył postanowienie z dnia 15 grudnia 2009 r. o przekazaniu sprawy według właściwości, które nie jest orzeczeniem kończącym sprawę w rozumieniu art. 108 § 1 k.p.c. Także rozstrzygnięcie sądu odwoławczego wydane na skutek zażalenia nie jest orzeczeniem kończącym sprawę w rozumieniu tego przepisu, a orzeczeniem kończącym jedynie postępowanie wpadkowe.
Z tego też względu Sąd drugiej instancji nie powinien zawierać w swoim orzeczeniu rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, co skutkuje uchyleniem zaskarżonego postanowienia i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania wraz z rozstrzygnięciem o kosztach postępowania zażaleniowego przed Sądem
Najwyższym sądowi pierwszej instancji. Mając na uwadze powyższe, Sąd
Najwyższy na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39815 § 1 k.p.c., orzekł jak na wstępie.