Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 grudnia 2006 r. Sąd Okręgowy w W. odrzucił apelację wnioskodawcy T.P. od postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 27 kwietnia 2006 r. zapadłego w sprawie o podział majątku. Sąd wskazał, że wniesiona apelacja nie spełnia wymagań wynikających z art. 368 § 1 pkt 1 k.p.c. tzn. nie zawiera prawidłowego oznaczenia zaskarżonego orzeczenia i dlatego, na podstawie art. 3701 k.p.c. podlega odrzuceniu bez wzywania do uzupełnienia braków.
W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik wnioskodawcy wywodzi, że z treści wniesionej apelacji wynika jednoznacznie, jakiego orzeczenia ona dotyczy. Wobec braku ustawowych należy przyjąć, że wystarczy, aby apelacja pozwalała na zidentyfikowanie zaskarżonego orzeczenia; nie jest konieczne zawarcie ściśle określonych elementów formalnych. Podnosi też, że dotychczas oznaczenie orzeczenia w identyczny sposób nie pociągało za sobą sankcji w postaci odrzucenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne. Trafne jest stanowisko Sądu Okręgowego traktujące wymaganie oznaczenia wyroku, od którego wniesiona jest apelacja w sposób określony przez skarżącego jako formalny. Zgodnie z art. 368 § 1 pkt 1 k.p.c. apelacja powinna zawierać oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on zaskarżony w całości czy w części. Oznaczenie wyroku musi oznaczać, że powinny zostać określone następujące elementy: sąd, który wydał wyrok, data wydania, sygnatura, a także nazwiska stron i przedmiot sprawy.
Tylko takie oznaczenie zaskarżonego wyroku nie zmusza sądu, do którego apelacja zostaje wniesiona do poszukiwania wskazanych elementów w całym piśmie procesowym. Za przyjęciem innego stanowiska nie może przy tym przemawiać okoliczność, że w dotychczasowej praktyce pełnomocnika sądy nie stosowały sankcji określonej w art. 3701 k.p.c. 3
Z tych względów zażalenie podlegało oddaleniu jako pozbawione uzasadnionych podstaw (art. 3941 w związku z art. 397 i 385 k.p.c.). O kosztach orzeczono na podstawie art. 520 § 1 k.p.c.