Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w W. postanowieniem z dnia 21 stycznia 2008 r. odrzucił apelację wnioskodawczyni J. M. od postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 30 października 2006 r. W uzasadnieniu wskazał, że skarżąca została zobowiązana przez
Sąd pierwszej instancji do usunięcia braków formalnych apelacji przez przedstawienie zarzutów wobec kwestionowanego orzeczenia i ich uzasadnienia. W ocenie Sądu
Okręgowego, skarżąca nie usunęła powyższych braków formalnych apelacji, albowiem w piśmie procesowym z dnia 8 lutego 2007 r. nie zostały sformułowane zarzuty apelacji ani ich uzasadnienie. W konsekwencji Sąd Okręgowy uznał, że apelacja wnioskodawczyni, z uwagi na istniejące i nie usunięte braki formalne, nie może zostać poddana merytorycznej ocenie przez sąd odwoławczy.
Wnioskodawczyni w zażaleniu na powyższe postanowienie zarzuciła Sądowi
Okręgowemu obrazę art. 368 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. oraz art. 373 k.p.c. w zw. z art. 370 k.p.c. przez błędną interpretacje i niewłaściwe zastosowanie. W konkluzji wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zarzutem apelacji jest twierdzenie, że wyrok sądu pierwszej instancji jest wadliwy, przy czym jego wadliwość może wynikać z błędnego ustalenia stanu faktycznego, obrazy przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, przez błędną ich wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Skarżący nie ma jednak obowiązku powołania w apelacji przepisów, które doznały naruszenia. Wystarczy, że zarzut swój sformułuje w sposób jednoznacznie określający jego stanowisko w kwestii budzącej jego sprzeciw.
Apelacja nie jest bowiem środkiem tak sformalizowanym jak np. skarga kasacyjna, która wymaga przytoczenia podstaw, a w ich ramach wskazania konkretnych przepisów, które zdaniem skarżącego zostały naruszone. W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się, że zarzut apelacyjny może wynikać pośrednio z treści apelacji, zaś sąd apelacyjny nie jest związany zarzutami podniesionymi w apelacji, a jedynie jej wnioskami (art. 378 § 1 k.p.c.). W postępowaniu apelacyjnym bowiem sąd rozpoznaje sprawę w pełnym zakresie i o treści rozstrzygnięcia, jego podstawie faktycznej i prawnej, decydują ustalenia poczynione w tym postępowaniu (zob. postanowienie Sąd Najwyższy z dnia 28 stycznia 2005 r., III UZ 29/04, OSNP 2005, Nr 11, poz. 165; postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 30 czerwca 2006 r., V CZ 48/06, niepubl.).
W niniejszej sprawie skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych apelacji przez wskazanie zarzutów i ich uzasadnienie, na co odpowiedziała pismem procesowym z dnia 8 lutego 2007 r. Z treści tegoż pisma jednoznacznie wynika, że wnioskodawczyni jest niezadowolona z rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji.
Wnioskodawczyni powołała się na następstwo prawne po zmarłym mężu, na fakt że zmarły „był użytkownikiem i miał pełne prawa do zasiedzenia spornej nieruchomości”.
Należy więc uznać, że warunki formalne apelacji w minimalnym zakresie zostały spełnione, a Sąd Okręgowy podszedł do ich oceny zbyt rygorystycznie.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 39815 § 1 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji.