Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. VI ACz 881/10, Sąd Apelacyjny odrzucił zażalenie powoda S. P. na postanowienie tego Sądu z dnia 20 lipca 2010 r., przyznające od powoda na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 1.800 zł tytułem kosztów postępowania zażaleniowego, wydane po rozpoznaniu wniosku o uzupełnienie postanowienia tego Sądu z dnia 31 maja 2010 r., oddalającego zażalenie powoda na postanowienie w przedmiocie odrzucenia pozwu. W uzasadnieniu Sąd Apelacyjny wskazał, że zażalenie wniesione przez powoda do Sądu Najwyższego zostało sporządzone przez niego osobiście i nie spełnia wymogu przewidzianego w art. 871 § 1 k.p.c. Za podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd Apelacyjny przyjął art. 370 w zw. z art. 373, 3941 § 3 i art. 39821 k.p.c.
Na postanowienie z dnia 29 listopada 2010 r. powód wniósł zażalenie.
Zarzucił naruszenie art. 327 § 1 w zw. z art. 387 § 3 i art. 397 § 2 k.p.c. polegające na braku pouczenia powoda, działającego bez profesjonalnego pełnomocnika, o sposobie zaskarżenia wskazanego wyżej postanowienia z dnia 20 lipca 2010 r.
W odpowiedzi na zażalenie Skarb Państwa – Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa wniosła o jego oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Można zgodzić się z twierdzeniem, że z akt sprawy nie wynika, aby wskazane wyżej postanowienie z dnia 20 lipca 2010 r. zostało doręczone powodowi, występującemu w sprawie osobiście, wraz z pouczeniem o sposobie zaskarżenia, czego wymaga art. 327 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 397 § 2 k.p.c..
Jednak nie mogło to wpłynąć na prawidłowość odrzucenia zażalenia sporządzonego z uchybieniem art. 871 § 1 k.p.c. W przedmiotowym postępowaniu zażaleniowym istotne jest tylko to, czy zachowane zostały wymagania przewidziane w art. 871 § 1 k.p.c. w związku z wniesieniem do Sądu Najwyższego zażalenia na postanowienie sądu drugiej instancji. Nie mają znaczenia przyczyny ich 3 niezachowania (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 2010 r., II CZ 30/10, nie publ.).
Zatem stosownie do treści art. 130 § 5 k.p.c., który na podstawie art. 3941 § 3, art. 39821 i 391 § 1 k.p.c. znajduje odpowiednie zastosowanie w postępowaniu wywołanym wniesieniem zażalenia do Sądu Najwyższego, oraz według art. 370 w zw. art. 3941 § 3 i art. 39821 k.p.c. sąd drugiej instancji odrzuca zażalenie, jeśli dotknięte jest brakiem polegającym na naruszeniu art. 871 k.p.c., bez wzywania do jego usunięcia (zob. m. in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 22 czerwca 2010 r., IV CZ 55/10, nie publ.; z dnia 8 lipca 2011 r., IV CZ 28/11, nie publ.; z dnia 21 lipca 2011 r., V CZ 36/11, nie publ.).
Z tych przyczyn, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd
Najwyższy postanowił jak w sentencji, o kosztach postępowania zażaleniowego – zważywszy na trudną sytuację majątkową żalącego – rozstrzygając na podstawie art. 102 w zw. z art. 3941 § 3, art. 39821 i 391 § 1 k.p.c. Podstawę przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej stanowiły zaś § 19 i 20 oraz § 13 ust. 2 pkt 2 i § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).