Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 3 września 2010 r. oddalił wniosek pozwanej R & M sp. z o.o. w W. o wydanie zaświadczenia europejskiego tytułu egzekucyjnego w zakresie postanowienia o zasądzeniu na jej rzecz kosztów postępowania apelacyjnego, zawartego w punkcie trzecim wyroku tego Sądu z dnia 28 lipca 2010 r. Jako podstawę tego rozstrzygnięcia wskazano brak bezspornego charakteru roszczenia, wykluczający wydanie zaświadczenia europejskiego tytułu egzekucyjnego z uwagi na treść art. 3 pkt 1 rozporządzenia (WE) nr 805/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie utworzenia Europejskiego Tytułu Egzekucyjnego dla roszczeń bezspornych (Dz.Urz. UE L z 2004 r., Nr 143, poz. 15).
W zażaleniu na to postanowienie wnioskodawca (pozwana) zarzucił naruszenie art. 1 i art. 3 ust. 1 tego rozporządzenia, kwestionując stanowisko Sądu Apelacyjnego, że w stosunku do przedmiotowego roszczenia nie został spełniony warunek bezsporności.
Powód nie ustosunkował się do zażalenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Postanowienia sądu drugiej instancji, na które przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego, zostały wymienione wyczerpująco w przepisie art. 3941 § 1 k.p.c.
Katalog ten nie zawiera postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia europejskiego tytułu egzekucyjnego wydanego przez sąd drugiej instancji lub ogólniej – w przedmiocie wydania takiego zaświadczenia. W konsekwencji zażalenie na rozstrzygnięcie w tym przedmiocie, dopuszczone przez ustawodawcę w art. 7953 § 2 k.p.c., służy jedynie na postanowienia sądu pierwszej instancji.
Ponadto zauważyć trzeba, iż zaskarżenie postanowień o odmowie wydania zaświadczenia europejskiego tytułu egzekucyjnego nie zostało przewidziane osobno w rozporządzeniu (WE) nr 805/2004, więc dopuszczalność tego środka wynika tym samym jedynie z przepisów kodeksu postępowania cywilnego.
Biorąc zatem pod uwagę, że powyższy przepis nie może stanowić podstawy wniesienia zażalenia do Sądu Najwyższego na postanowienie w tym przedmiocie wydane przez Sąd Apelacyjny, stwierdzić należy, że jest ono niedopuszczalne.
Z tych względów, na podstawie art. 373 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. oraz art. 3941 § 3 k.p.c., orzeczono jak w postanowieniu.