Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2009 r. odrzucił zażalenie powodów na postanowienie tego Sądu z dnia 13 marca 2009 r. Tym ostatnim orzeczeniem zostało odrzucone zażalenie powodów na postanowienie odrzucające ich skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 27 czerwca 2008 r.
W uzasadnieniu postanowienia z dnia 7 kwietnia 2009 r. Sąd Apelacyjny wskazał, że pełnomocnik powodów (adwokat) nie uiścił wymaganej opłaty stosunkowej od zażalenia, w związku z czym wniesione przez niego środek odwoławczy podlegał odrzuceniu bez wezwania do dopełnienia tej czynności (art. 1302 § 3 k.p.c.).
W zażaleniu na powyższe postanowienie powodowie wnieśli o nadanie biegu wniesionym przez nich zażaleniom oraz skardze kasacyjnej podnosząc, że uzyskali sądowe zwolnienie od kosztów postępowania kasacyjnego, które rozciąga się również na postępowanie zażaleniowe związane z wywiedzioną przez nich skargą kasacyjną.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie jest oczywiście bezzasadne.
W skardze kasacyjnej powodowie wnieśli o zwolnienie ich od kosztów postępowania, w tym od kosztów postępowania kasacyjnego (k. 670). Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 6 listopada 2008 r. zwolnił powodów od opłaty od skargi kasacyjnej w całości, zaś ich dalej idące wnioski oddalił (k. 706).
W świetle tego jednoznacznego orzeczenia nie ulega wątpliwości, że przyznane powodom zwolnienie od kosztów sądowych rozciąga się wyłącznie na opłatę od skargi kasacyjnej i nie obejmuje opłaty od zażalenia. Odmienne zapatrywanie skarżących pozostaje w oczywistej sprzeczności z przytoczonym postanowieniem, określającym precyzyjnie zakres przyznanego powodom zwolnienia od kosztów sądowych. Trafnie zatem Sąd Apelacyjny uznał, że zażalenie wniesione przez pełnomocnika (adwokata) powodów, od którego nie została uiszczona wymagana 3 opłata, podlegało odrzuceniu bez wezwania do uiszczenia tej opłaty (art. 1302 § 3 k.p.c.).
Zaprezentowana w zażaleniu próba dowolnej interpretacji treści orzeczenia rozstrzygającego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych nie może stanowić podstawy do skutecznego zakwestionowania zaskarżonego postanowienia.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.