Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w W. postanowieniem z dnia 26 maja 2009 r. odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawczyni od postanowienia tego Sądu z dnia 17 listopada 2008 r. wskazując, że wnioskodawczyni – mimo wezwania – nie uiściła części opłaty od tego środka odwoławczego w zakresie przyznanego jej zwolnienia od kosztów sądowych.
W zażaleniu na powyższe postanowienie wnioskodawczyni wniosła o jego uchylenie ponosząc, że uiściła należną opłatę (200 zł) przed doręczeniem jej pełnomocnikowi wezwania do dokonania tej czynności.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Sąd Okręgowy zwolnił częściowo wnioskodawczynię od kosztów sadowych, tj. od opłaty od skargi kasacyjnej powyżej kwoty 200 zł i oddalił jej dalej idący w tym zakresie wniosek postanowieniem z dnia 12 marca 2009 r. (k. 12). Odpis tego postanowienia doręczony został pełnomocnikowi wnioskodawczyni wraz z wezwaniem do uiszczenia opłaty w kwocie 200 zł w dniu 17 marca 2009 r. (k. 282 i 283). Zarzut skarżącej, że wniesienie tej opłaty w dniu 5 czerwca 2009 r. dokonane zostało przed doręczeniem jej pełnomocnikowi wezwania do dokonania powyższej czynności, nie znajduje zatem żadnego uzasadnienia.
Kwestionując prawidłowość działania sądu w zakresie doręczenia wezwania do opłacenia środka odwoławczego, strona winna okoliczność tę wykazać. Tymczasem skarżąca ograniczyła się do przytoczenia twierdzeń sprzecznych z materiałem zawartym w aktach. Taki sposób kwestionowania postanowienia odrzucającego skargę kasacyjną nie mógł przynieść rezultatu oczekiwanego przez skarżącą.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.