Postanowienie SN z 8 sierpnia 2003 r., I PK 249/03

Wydany

8 sierpnia 2003 r.

Sąd

Sąd Najwyższy

Sprawa

w sprawie z powództwa R. T. przeciwko Miastu i Gminie N. o przywrócenie do pracy, Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 8 sierpnia 2003 r., kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 3 października 2002 r., odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Skład

SSN Józef Iwulski

Rozpoznanie

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Sentencja

r.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 3 października 2002 r., Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelację powoda R. T. od wyroku Sądu

Rejonowego-Sądu Pracy z dnia 14 grudnia 2001 r., oddalającego powództwo o przywrócenie do pracy i odszkodowanie przeciwko Gminie N. w N. Wyrok ten kasacją zaskarżył powód. Jako okoliczność uzasadniającą rozpoznanie kasacji powód wskazał występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego sprowadzającego się do odpowiedzi na pytanie: "czy pracownik zatrudniony na podstawie zarówno powołania, jak i na podstawie umowy o pracę może skutecznie kwestionować odwołanie ze stanowiska rozwiązującego 2 zawartą z nim umowę o pracę w sytuacji, gdy w odwołaniu tym brak jest uzasadnionej przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie lub rozwiązanie tej umowy?". Zdaniem powoda, "zaakceptowanie poglądu Sądu II instancji prowadziłoby wprost do derogacji stosunku prawnego łączącego strony stosunku pracy wyegzemplifikowanego w umowie o pracę i naruszałoby zasadę pacta sunt servanta oraz zasadę uprzywilejowania pracowników stypizowaną w art. 18

Kodeksu pracy".

Strona pozwana w odpowiedzi na kasację wniosła o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania lub o jej oddalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje

Zgodnie z art. 393 § 2 KPC, jeżeli zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty nie narusza prawa ani nie zachodzi nieważność postępowania, Sąd

Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, gdy w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a ponadto gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna (art. 393 § 1 KPC). Przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji ze względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne, polega na sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych (postanowienie z dnia 10 maja 2001 r., II

CZ 35/01, OSNC 2002 r. z. 1, poz. 11). Przedstawienie okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania musi polegać na wyjaśnieniu, jakie zagadnienie prawne występuje w sprawie i dlaczego jest ono istotne, albo na określeniu, które przepisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają związane z tym poważne wątpliwości, lub z przedstawieniem rozbieżności występujących w orzecznictwie sądów (postanowienie z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002 r. z. 12, poz. 151).

Przedstawione przez powoda zagadnienie prawne nie jest odniesione wprost do żadnego przepisu (przepisów) prawnego. W istocie nie wiadomo więc, których przepisów ma dotyczyć wykładnia będąca odpowiedzią na przedstawione pytanie.

Przede wszystkim jednak zagadnienie sformułowane przez powoda jest nieadekwatne do stanu faktycznego sprawy stanowiącego podstawę zaskarżonego 3 rozstrzygnięcia, który jest dla Sądu Najwyższego wiążący (art. 39311 § 1 KPC). Sąd drugiej instancji ustalił bowiem, że w dniu 23 września 1999 r. powód został powołany z dniem 1 października 1999 r. na stanowisko dyrektora muzeum. W dniu 1 października 1999 r. została z powodem zawarta umowa o pracę ustalająca zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu pracy oraz wysokość wynagrodzenia. Sąd drugiej instancji przyjął jednak, że czynność prawna nazwana "umową o pracę" nie kreowała nowego stosunku pracy ani nie przekształcała w umowny stosunku pracy nawiązanego na podstawie powołania, a jedynie regulowała szczegółowe warunki zatrudnienia (czas pracy, wynagrodzenie). Stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę rozstrzygnięcia sprowadza się więc do ustalenia, że strony łączył jeden stosunek pracy nawiązany na podstawie powołania, w którym strony umownie określiły niektóre warunki zatrudnienia. Nie jest więc tak, jak w założeniu przedstawionego zagadnienia, aby strony łączył stosunek pracy nawiązany zarówno na podstawie powołania, jak i umowy o pracę (taka sytuacja w ogóle nie jest możliwa). Słusznie Sąd drugiej instancji odwołał się w swoich ocenach prawnych do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 1998 r., I PKN 9/98 (OSNAPiUS 1999 r. nr 6, poz. 207), według którego nie ma przeszkód aby strony stosunku pracy z powołania w umowie uregulowały swoje uprawnienia i obowiązki.

Sąd Najwyższy ocenił, że w sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 393 § 1 KPC, zwłaszcza wskazane przez skarżącego. Po rozważeniu przesłanek określonych w art. 393 § 2 KPC, Sąd Najwyższy uznał za uzasadnioną odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania, o czym orzekł na podstawie tych przepisów w związku z art. 3937 § 1 KPC.