Uzasadnienie
Powód Leon S. złożył kasację od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Zielonej Górze z dnia 19 czerwca 1997 r., którym Sąd ten na skutek rewizji powoda zmienił wyrok Sądu Rejonowego w Słubicach z dnia 30
- - 2 - maja 1996 r. w ten sposób, że zamiast orzeczenia o zasądzeniu kwoty 1.000 zł i od- daleniu powództwa w pozostałej części, wydał orzeczenie o podwyższeniu wymie- nionej kwoty do 5.800 zł i oddaleniu rewizji powoda w pozostałej części. Sąd Woje- wódzki rozstrzygnął również o kosztach procesu i opłatach sądowych.
W złożonej skardze kasacyjnej powód zarzucił naruszenie prawa material- nego przez niewłaściwą wykładnię art. 445 § 1 KC, naruszenie przepisów postępo- wania (bez wymienienia tych przepisów), polegające na sprzeczności istotnych ustaleń Sądu Wojewódzkiego z treścią zebranych dowodów oraz naruszenie przepi- sów o kosztach procesu (art. 98 i art. 100 KPC). Przytaczając powyższe zarzuty po- wód wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie roszczenia w całości lub o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od strony pozwanej kosztów postę- powania kasacyjnego. W kasacji powód wskazał, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 3.200 zł.
Sąd Najwyższy dokonując wstępnego badania kasacji pod względem formal- nym przeoczył, że kasacja ta wskazuje wartość przedmiotu zaskarżenia i dlatego dnia 14 października 1997 r. wydał na podstawie art. 393 8 § 1 KPC postanowienie o zwrocie akt Sądowi II instancji w celu usunięcia braku polegającego na nieokreśleniu wartości przedmiotu zaskarżenia. Postanowienie to jest jednak błędne, gdyż jest wy- nikiem mylnego przeświadczenia, że kasacja nie podaje wartości przedmiotu zas- karżenia, choć wartość ta została określona. W tym stanie rzeczy, skoro postano- wienie z dnia 14 października 1997 r. jest postanowieniem nie kończącym postępo- wania w sprawie, mogło być uchylone stosownie do art. 359 KPC. Wobec tego Sąd Najwyższy na podstawie wymienionego przepisu orzekł jak w punkcie 1 postanowie- nia.
Postanowienie o odrzuceniu kasacji zawarte w punkcie 2 jest uzasadnione treścią art. 393 8 w związku z art. 393 5 i art. 393 pkt 1 KPC. Z przepisów tych wynika, że kasacja nie przysługuje w sprawach o świadczenia, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięć tysięcy złotych (art. 393 pkt 1 KPC) oraz że sąd dru- giej instancji odrzuca na posiedzeniu niejawnym kasację, która jest niedopuszczalna (art. 393 5 KPC). Taką zaś kasacją jest kasacja w sprawach wymienionych w art. 393 KPC. Nieodrzucenie przez sąd drugiej instancji kasacji, która jest niedopuszczalna,
- - 3 - nakłada ten obowiązek na Sąd Najwyższy (art. 393 8 § 1 KPC).
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia.