Uzasadnienie
Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Węgrowie wyrokiem z dnia 29 grudnia 1995 r. oddalił powództwo Ewy D. o przywrócenie do pracy w Zespole Opieki Zdrowotnej w
S.P., zaś Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie wyro- kiem z dnia 23 lipca 1996 r. oddalił rewizję, którą powódka złożyła od powyższego wyroku.
W dniu 4 grudnia 1997 r. powódka złożyła skargę o wznowienie postępowania w sprawie [...], zakończonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Węgrowie na tej podsta- wie, że w dniu 17 listopada 1997 r. uzyskała z Okręgowej Inspekcji Pracy w W. in- formację świadczącą o tym, że podana przez pracodawcę przyczyna wypowiedzenia umowy (likwidacja etatu z przyczyn ekonomicznych) była nieprawdziwa. Rzeczywistą zaś przyczyną zwolnienia było zagrożenie ze strony powódki dla „osób z koalicji rzą- 2 dzącej”, które dążyły do uniemożliwienia powódce ukończenia doktoratu i zdobycia certyfikatu z psychoterapii.
Sąd Rejonowy w Siedlcach postanowieniem z dnia 24 kwietnia 1998 r. odrzu- cił skargę o wznowienie, przyjmując stosownie do jej treści, że opiera się na podsta- wie wznowienia określonej w art. 403 § 2 KPC. Uznał jednak, że po wydaniu przez
Sąd Rejonowy w Węgrowie wyroku z dnia 29 grudnia 1995 r., nie nastąpiło wykrycie takich okoliczności faktycznych i środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których powódka nie mogła skorzystać w poprzednim postępo- waniu. Informacja udzielona powódce przez Okręgowy Inspektorat Pracy w W. w piś- mie z dnia 22 lipca 1997 r. nie wniosła bowiem do sprawy nic nowego, gdyż pokrywa się z treścią wykazów zwolnionych i nowo zatrudnionych pracowników w okresie od 1 lipca 1995 r. do 31 maja 1996 r., które były dołączone do akt sprawy i stanowiły przedmiot dowodu oraz oceny Sądu Wojewódzkiego w Lublinie. Tym samym pods- tawą skargi o wznowienie nie mógł być art. 403 § 2 KPC. Nie mógł być nią również art. 401 pkt 1 i 2 KPC, skoro powódka miała dostęp do przedmiotowych wykazów i mogła zapoznać się z nimi w każdej chwili.
Sąd Wojewódzki w Siedlcach postanowieniem z dnia 18 listopada 1998 r. od- dalił zażalenie powódki na postanowienie Sądu Rejonowego. Sąd Wojewódzki pod- niósł, że zażalenie to nie zawiera wniosku o zmianę lub uchylenie zaskarżonego pos- tanowienia, lecz skarżąca domaga się w nim przywrócenia do pracy, kwestionując przyjętą przez Sądy przyczynę zwolnienia (likwidacja stanowiska). Gdy zaś chodzi o zaskarżone postanowienie, to Sąd Rejonowy trafnie stwierdził, że skarżąca nie wy- kazała istnienia jakiejkolwiek okoliczności faktycznej lub środka dowodowego, z któ- rych nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, a które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Zamieszkiwanie w znacznej odległości od siedziby Sądu Woje- wódzkiego nie stanowi ustawowej podstawy wznowienia.
Od powyższego postanowienia powódka złożyła kasację opartą na zarzucie naruszenia art. 328 § 2 i art. 403 § 2 KPC. Wniosła o uchylenie zaskarżonego posta- nowienia oraz postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 24 kwietnia 1998 r. i przeka- zanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz rozstrzyg- nięcia o kosztach postępowania kasacyjnego.
Zdaniem skarżącej, nieznanym Sądowi Wojewódzkiemu środkiem dowodo- wym jest pismo Okręgowego Inspektoratu Pracy w Warszawie z dnia 5 listopada 1997 r. informujące o tym, że w okresie od 1 lipca 1995 r. do 30 czerwca 1996 r. 3 strona pozwana rozwiązała stosunki pracy z 32 osobami, przy czym tylko z 2 z przy- czyn ekonomicznych. Oznacza to, że w miejsce 30 pracowników mogła przyjmować nowych. Tymczasem w postępowaniu o przywrócenie do pracy pracodawca utrzy- mywał, że po likwidacji stanowiska powódki od dnia 1 czerwca 1995 r., nie miał moż- liwości zatrudnienia jej na innym stanowisku. Ustalenie zaś – po wznowieniu postę- powania – okoliczności wynikającej z uzyskanego dowodu dałoby powódce możli- wość zatrudnienia jej na innym stanowisku, ale przy zachowaniu dotychczasowych zadań. Pismo Okręgowego Inspektoratu Pracy z 5 listopada 1997 r. zostało po raz pierwszy złożone w postępowaniu ze skargi o wznowienie, jest zatem - w myśl art. 403 § 2 KPC – dowodem, o którym stanowi art. 403 § 2 KPC. Tymczasem Sąd Wo- jewódzki nie ustosunkował się do niego w uzasadnieniu postanowienia, co stanowi naruszenie art. 328 § 2 KPC.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Jednoznaczna treść art. 403 § 2 KPC nie pozostawia żadnych wątpliwości co do tego, że podstawą wznowienia postępowania mogą być takie okoliczności fak- tyczne lub środki dowodowe, które istniały w poprzednim postępowaniu, lecz z któ- rych strona nie mogła skorzystać, gdyż na przykład o nich nie wiedziała, przy czym gdyby były znane sądowi, mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Zdaniem powódki, podstawę do wznowienia postępowania według wymienionego wyżej przepisu sta- nowiło pismo Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w W. z dnia 5 listo- pada 1997 r. informujące ją, że w okresie od 1 lipca 1995 r. do 30 czerwca 1996 r. zostały zwolnione z przyczyn ekonomicznych 2 osoby, a zatrudnionych zostało 21 osób, co przeczy tezie strony pozwanej w poprzedniej sprawie o przywrócenie do pracy, że likwidacja stanowiska powódki - młodszego asystenta w Poradni Zdrowia
Psychicznego była spowodowana przyczynami ekonomicznymi.
Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalając zażalenie trafnie uznał, że nie ma wskazanej przez powódkę podstawy wznowienia i że wobec tego Sąd pierwszej instancji zgodnie z art. 411 KPC odrzucił skargę.
Przede wszystkim należy zauważyć, że pismo Inspektora Pracy z dnia 5 listo- pada 1997 r., na które powołała się powódka, zawiera inną treść niż podana w skar- dze o wznowienie. Z pisma tego bowiem wynika, że w okresie od 1 lipca 1995 r. do 30 czerwca 1996 r. strona pozwana zwolniła 32 pracowników, w tym dwóch – z przy- 4 czyn ekonomicznych. Nie odpowiada więc prawdzie twierdzenie skarżącej, że wy- mienione pismo jest dowodem świadczącym o tym, iż liczba przyjętych do pracy pra- cowników (21) przerosła wielokrotnie liczbę zwolnionych pracowników (według po- wódki – 2) i że wobec tego rozwiązanie umowy o pracę nie mogło wynikać z przy- czyn ekonomicznych podanych przez pracodawcę i przyjętych przez Sąd Wojewódz- ki w poprzednim postępowaniu. Ponadto, pismo wskazane przez powódkę nie mogło być uznane przez Sąd Wojewódzki ani za okoliczność faktyczną, ani za środek do- wodowy, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy i które nie były powódce znane.
Informacja zawarta w piśmie Inspektora Pracy z dnia 5 listopada 1997 r. oraz w piś- mie z dnia 22 lipca 1997 r. pokrywa się bowiem co do liczby zwolnionych i przyjętych pracowników z wykazem strony pozwanej z dnia 3 czerwca 1996 r., będącym przedmiotem dowodu w sprawie [...] o przywrócenie do pracy, który ponadto zawierał imiona i nazwiska pracowników zwolnionych i zatrudnionych w czasie od 1 lipca 1995
- do 31 maja 1996 r. oraz ich stanowiska. Na tej głównie podstawie Sąd Wojewódzki ustalił, że w tymże czasie nikt nie został zatrudniony na zlikwidowanym stanowisku młodszego asystenta w Poradni Zdrowia Psychicznego, które zajmowała powódka przed rozwiązaniem umowy o pracę.
Trzeba też zaznaczyć, że powódka brała czynny udział w postępowaniu o przywrócenie do pracy i że to na skutek jej wniosku Sąd Wojewódzki zażądał od strony pozwanej szczegółowych wykazów, obrazujących liczbę zwolnionych i zatrud- nionych pracowników w czasie wskazanym przez powódkę oraz zawierających in- formację co do stanowiska pracowników i daty rozwiązania z nimi stosunku pracy lub przyjęcia ich do pracy. Tak więc okoliczności faktyczne, które powołała skarżąca jako podstawę wznowienia, były znane zarówno jej, jak też Sądowi Wojewódzkiemu i były przedmiotem dowodu.
Nie jest także trafny zarzut naruszenia art. 328 § 1 KPC umotywowany tym, że
Sąd Wojewódzki nie ustosunkował się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia do złożonego przez powódkę dowodu. Sąd drugiej instancji nie przeprowadzał bo- wiem dowodu z pisma Inspektora Pracy z dnia 5 listopada 1997 r., lecz zaaprobował w tej kwestii ocenę przyjętą przez Sąd Rejonowy. Ponadto, gdyby wymienione pismo potraktować formalnie jako „środek dowodowy”, a nie jako „okoliczność faktyczną” stwierdzoną tym pismem, to trzeba byłoby przyjąć, że ze względu na czas powstania pisma, wykraczający poza datę zakończenia postępowania w sprawie o przywróce- 5 nie do pracy, nie może być ono uznane za „środek dowodowy”, który istniał w po- przednim postępowaniu, lecz jedynie skarżąca nie mogła z niego skorzystać.
Z przedstawionych względów i stosownie do art. 39312
KPC Sąd Najwyższy oddalił kasację.
========================================