Uzasadnienie
Powód Krzysztof P. domagał się przywrócenia do pracy w pozwanym Przed- siębiorstwie Produkcyjno-Usługowo-Handlowym „L.” Leszek J. w S., wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe i pracę nocną, świadczenia urlopowego i ekwiwalentu pieniężnego za pranie odzieży robo- czej. Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2000 r. przywrócił powoda do pracy, zasądził na jego rzecz kwotę 1950 zł tytułem wynagrodzenia za okres pozo- stawania bez pracy, 682,64 zł tytułem wynagrodzenia za pracę w godzinach nadlicz- bowych oraz 385,36 zł tytułem wynagrodzenia za pracę nocną i oddalił dalej idące powództwo. Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Częstochowie, wyrokiem z dnia 20 września 2000 r. oddalił apelację pozwanego od tego wyroku w części zasądzającej roszczenie.
Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2001 r. Sąd Okręgowy w Częstochowie odrzucił kasację pozwanego od wymienionego wyroku z uzasadnieniem, że wartość 2 przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 10.000 zł. W zażaleniu od tego postanowienia skarżący zarzucił, że w sprawach o przywrócenie do pracy kasacja jest dopuszczal- na bez względu na wartość przedmiotu zaskarżenia, ponieważ wyrok przywracający do pracy ma charakter mieszany: kształtujący i zasądzający świadczenie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne. Nie kwestionując przytoczonych przez skarżącego w zażaleniu na uzasadnienie swojego stanowiska poglądów doktryny oraz stanowi- ska Sądu Najwyższego należy zwrócić uwagę, że były one wyrażane na gruncie stanu prawnego obowiązującego do 30 czerwca 2000 r. W dniu 1 lipca 2000 r. we- szła w życie ustawa z dnia 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów (Dz.U. Nr 48, poz. 554), która między innymi wprowadziła do Kodeksu postępowania cywilnego art. 3921
, przewidujący, że kasacja nie przysługuje w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 10.000 zł, oraz art. 231 , który w sposób szczególny określił metody ustalania wartości przedmiotu sporu w spra- wach o niektóre rodzaje roszczeń pracowników. W przypadku roszczeń pracowników dotyczących rozwiązania stosunku pracy wartość przedmiotu sporu stanowi - przy umowach na czas nieokreślony - suma wynagrodzenia za pracę za okres jednego roku. Roszczenie o przywrócenie do pracy niewątpliwie mieści się w grupie roszczeń dotyczących rozwiązania stosunku pracy. Suma wynagrodzenia powoda za okres jednego roku wynosi 7.800 zł. W sprawie kasacją został zaskarżony cały wyrok Sądu Okręgowego. Wartość przedmiotu zaskarżenia obejmuje więc ponadto zasądzone kwoty 682,64 zł tytułem wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych i 385,36 zł tytułem wynagrodzenia za pracę nocną.
Skoro w sumie wartość przedmiotu zaskarżenia nie przekroczyła przewidzia- nej art. 3921
KPC granicy 10.000 zł, należało orzec jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 39318 w związku z art. 397 i 385 KPC.