Uzasadnienie
Strona pozwana, "U.L." Sp. z o.o. w K., wniosła zażalenie na postanowienie
Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 9 czerwca 1997 r. [...], którym Sąd ten odrzu- cił jej zażalenie na zarządzenie z dnia 10 kwietnia 1997 r. Odrzucając skierowane do
Sądu Najwyższego zażalenie na zarządzenie z dnia 10 kwietnia 1997 r. Sąd Apela- cyjny stwierdził, że zgodnie z przepisem art. 393 18
KPC zażalenie do Sądu Najwyż- szego przysługuje tylko na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające kasację i w związku z tym na zasadzie art. 373 KPC w związku z art. 393 18
KPC i art. 397 § 2
KPC zażalenie strony pozwanej odrzucił.
Wnosząc zażalenie na postanowienie z dnia 9 czerwca 1997 r. (o odrzuceniu wcześniejszego zażalenia) strona pozwana podniosła, że Sąd Apelacyjny nieprawid-
- 2 - 2 łowo zinterpretował przepis art. 393 3
KPC, podnosząc nadto, że przyjęcie stanowiska tego Sądu "oznaczałoby złamanie konstytucyjnej zasady II instancji wyrażonej rów- nież i w szeregu ustaw, a nadto stanowiłoby naruszenie art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności".
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zarzuty zawarte w zażaleniu nie są trafne. Treść art. 393 18
KPC jest bowiem jednoznaczna. Zażalenie do Sądu Najwyższego służy bowiem "tylko" na postano- wienia sądu drugiej instancji odrzucające kasację. Oznacza to, że zażalenia do Sądu
Najwyższego na postanowienia innego rodzaju niż odrzucające kasację stronie nie przysługują. Również zarzut naruszenia konstytucyjnej zasady "II instancji" nie jest słuszny. W myśl bowiem art. 78 Konstytucji każda ze stron ma wprawdzie prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji, ale jednocześnie przewiduje się w nim możliwość wprowadzenia od tej zasady wyjątków. Jeden z ta- kich wyjątków ustanawia właśnie - w sposób pośredni - art. 393 18
KPC. Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284), gdyż przepis ten gwarantuje jedynie prawo do sprawiedliwego i publicznego rozpatrzenia sprawy przez niezawisły i bezstronny sąd (z ograniczeniem do rozstrzygania o prawach i obowiązkach o charakterze cywilnym albo o zasadności każdego oskarżenia w wy- toczonej przeciwko jednostce sprawie), nie ustanawiając zasady obowiązkowości dwuinstancyjności postępowania. Z przepisu tego przy tym wynika, że idzie (jeżeli pominąć sprawy karne) o rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach o charakterze cywilnym, a nie o każde rozstrzygnięcie (w tym rozstrzygnięcie incydentalne), z jakim mamy do czynienia w toku procesu cywilnego.
Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji.
========================================