Uzasadnienie
Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach posta- nowieniem z dnia 27 kwietnia 2000 r. [...] odrzucił kasację Ewy G. od wyroku tego Sądu z dnia 1 lutego 2000 r.
Zarządzeniem z dnia 28 marca 2000 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do uzupełnienia, w terminie 7 dni, braków formalnych kasacji przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, pod rygorem odrzucenia kasacji. Wezwanie zostało mu przesłane pod adres Kancelarii wskazany w kasacji. Na zwrotnym potwierdzeniu od- bioru przesyłki listonosz uczynił wzmiankę, że nie zastał adresata, pismo sądowe złożył w Urzędzie Pocztowym w K. - właściwej placówce oddawczej, umieszczając o tym zawiadomienie na drzwiach lokalu. Pozostawienie przesyłki placówka oddawcza 2 potwierdziła przez umieszczenie na stronie adresowej adnotacji "awizowano dnia 30.03.2000 r." i odcisk datownika. Przesyłka przechowywana była na poczcie przez 7 dni od dnia jej złożenia. Nie została podjęta w terminie i po umieszczeniu na stronie adresowej adnotacji „nie podjęto w terminie” wraz z odciskiem datownika: 7.04.2000 r., placówka pocztowa zwróciła ją Sądowi.
Pismo zostało doręczone pełnomocnikowi Ewy G. w sposób określony w art. 139 § 1 KPC i § 9 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postę- powaniu cywilnym (Dz.U. Nr 62, poz. 697), w dniu 6 kwietnia 2000 r., wobec czego termin do wykonania zarządzania upłynął 13 kwietnia. W tej sytuacji kasację jako prawnie niedopuszczalną należało, na podstawie art. 3935
KPC, odrzucić.
Ewa G. zaskarżyła to postanowienie zażaleniem wnosząc o jego uchylenie i nadanie kasacji biegu. Jej pełnomocnik wskazywał na brak jakichkolwiek dowodów świadczących o złożeniu przez pocztę zawiadomienia o nadejściu przesyłki w drzwiach jego Kancelarii. Twierdził, że zdarzały się przypadki, gdy korespondencję dla niego pozostawiano w skrzynkach pocztowych wprawdzie przy ul. D., ale dla lo- kali 3 lub 4. Nadto podniósł, że postanowienie o odrzuceniu kasacji zostało nadesła- ne do Regionu Ś.-D. KNSZZ „ Solidarność 80” w K., a nie na adres pełnomocnika wskazany w kasacji. W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie „oparte było na niewyjaśnionych motywach, wątpliwym stanie faktycznym”, co powinno skutkować jego uchyleniem.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Wbrew odmiennemu twierdzeniu pełnomocnika Ewy G., ustalenia, że wezwa- nie do uzupełnienia braków formalnych kasacji zostało mu doręczone prawidłowo Sąd dokonał po wyjaśnieniu „motywów” i w niewątpliwym stanie faktycznym.
Wszystkie podane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia fakty zostały pot- wierdzone pismem bądź to przez listonosza, bądź pracowników urzędu pocztowego.
Brak jest jakichkolwiek podstaw do podejrzenia, że wszyscy oni potwierdzali nie- prawdę. Sugestia co do pozostawienia przez doręczyciela pisma adresowanego do pełnomocnika Ewy G. w skrzynce listowej innych lokatorów jest tylko przypuszcze- niem. By przyznać jej walor faktu, adresat przesyłki musiałby wykazać lub przynajm- niej uprawdopodobnić, że tak właśnie, jak „podejrzewa”, było rzeczywiście.
Poza tym, art. 3933
KPC jednoznacznie określa wymagania formalne kasacji, w tym także zobowiązanie wnoszącego skargę do podania w sprawach o roszczenia majątkowe wartości przedmiotu zaskarżenia. Pełnomocnikowi strony będącemu ad- wokatem przepis ten był zapewne znany w chwili sporządzania kasacji.
Doręczenie postanowienia o odrzuceniu kasacji pod adres siedziby Regionu KNSZZ „Solidarność 80” było w przebiegu postępowania usprawiedliwione. Powódka była bowiem reprezentowana przed sądami obu instancji przez Eugeniusza L., naj- pierw zastępcę przewodniczącego, a następnie przewodniczącego Regionu Ś.-D.
KNSZZ „Solidarność 80”, który także w jej imieniu składał zapowiedź kasacji. Oko- liczność ta nie ma wszakże w sprawie znaczenia, skoro pełnomocnik ustanowiony do wniesienia kasacji otrzymał odpis orzeczenia i w terminie wniósł na nie zażalenie.
Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy, stosownie do art. 385 KPC w związku z art. 397 § 2 KPC i art. 39319
KPC, orzekł jak w sentencji.