Uzasadnienie
Skarga pozwanego K. F. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 29 maja 2009 r. podlegała odrzuceniu z następujących przyczyn.
Skarga o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem w części określającej jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że spełnia warunki przewidziane w art. 4245 § 1 pkt 1 – 6 k.p.c., powinna zawierać między innymi przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie (art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c.), a także wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne (art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.). Skarżący tych wymagań nie spełnił.
Wymaganie określone w art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c. jest bowiem spełnione wtedy, gdy skarżący określi, na której z opisanych w art. 4244 k.p.c. podstaw opiera skargę, wskazując konkretne przepisy ustawy, które zostały naruszone oraz wyjaśni na czym to naruszenie polegało.
W skardze nie wskazano również przepisu, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne. Wymagania skargi wskazane w art. 4245 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c. są niezależne od siebie i spełniają, jako istotne elementy skargi, różne funkcje (por. postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140).
Z przytoczonych względów, na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.
Wiosek o zasądzenie kosztów postępowania przed Sądem Najwyższym zawarty w odpowiedzi powodów na skargę został oddalony. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, w przypadku odrzucenia skargi kasacyjnej nie należy przyznawać kosztów postępowania kasacyjnego stronie, która w odpowiedzi na skargę kasacyjną nie podniosła zarzutu, że skarga ta powinna być odrzucona (por. postanowienie SN z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 563/01, niepubl;
orzeczenie SN z dnia 15 listopada 1934 r., C. II 1677/34, Zb. Urz. 1935, poz. 204).
Stanowisko to pozostaje aktualne również w postępowaniu wszczętym na skutek wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.