Uzasadnienie
MW wniósł sporządzoną osobiście skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 9 listopada 2004 r. którym Sąd ten oddalił apelację powoda MW wniesioną od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 9 kwietnia 2004 r. Sąd Apelacyjny przedstawił skargę wraz z aktami sprawy Sądowi Najwyższemu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Dotyczy ono także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Przepisu tego jednak nie stosuje się, gdy stroną, jej organem, jej przedstawicielem ustawowym lub pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, a także gdy stroną, jej organem lub jej przedstawicielem ustawowym jest adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (art. 871 § 2 k.p.c.). Przewidziany w art. 871 § 1 k.p.c. przymus adwokacko – radcowski pozbawia strony zdolności postulacyjnej. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, sporządzona z naruszeniem art. 871 k.p.c., podlega zatem odrzuceniu jako niedopuszczalna z powodu braku zdolności postulacyjnej (art. 4248 § 1 k.p.c.).
Skarżący nie wykazał, by należał do kręgu osób zwolnionych z przymusowego zastępstwa przez adwokata lub radcę prawnego, które zostały wymienione w art. 871 § 2 k.p.c. W tej sytuacji skarga, wniesiona przez niego z naruszeniem art. 871 § 1 k.p.c., podlega odrzuceniu jako z innych przyczyn niedopuszczalna w rozumieniu art. 4248 § 1 k.p.c.
Z powyższych względów Sąd Najwyższy postanowił, jak w sentencji.