Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 marca 2006 r. Sąd Okręgowy w Z. oddalił zażalenie dłużnika B. C. na postanowienie Sądu Rejonowego w Z. z dnia 5 lipca 2005 r., którym przysądzono własność nieruchomości.
Dłużnicy E. i B. C. zakwestionowali postanowienie Sądu Okręgowego skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 4246 § 1 k.p.c. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch lat od dnia jego uprawomocnienia się.
Pełnomocnik skarżących wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia w dniu 7 kwietnia 2008 r. [akta VI WSC (…)]. Postanowienie zaskarżone skargą stało się prawomocne z chwilą jego wydania, tj. w dniu 17 marca 2006 r. Dla jego prawomocności bez znaczenia jest dzień doręczenia odpisu tego postanowienia z uzasadnieniem dłużnikom (10 kwietnia 2006 r.). Nie ma tu znaczenia okoliczność, że postanowienie to zostało wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie bowiem z art. 363 § 1 k.p.c., orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy lub inny środek zaskarżenia, żaden zaś przepis ustawy nie wiąże prawomocności orzeczenia z jego doręczeniem.
Z tych względów Sąd Najwyższy przyjął, że skarga została wniesiona po upływie terminu, o którym mowa w art. 4246 § 1 k.p.c. i orzekł, jak w sentencji postanowienia (art. 4248 § 1 k.p.c.).