Uzasadnienie
Skarga pozwanej o stwierdzenie niezgodności z prawem nie spełnia wymogu przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., ponieważ nie zawiera przytoczenia okoliczności, na podstawie których Sąd Najwyższy mógłby nabrać przekonania o prawdopodobieństwie istnienia szkody oraz jej rodzaju i wysokości.
Wymogu tego nie spełnia twierdzenie o samym tylko wszczęciu postępowania egzekucyjnego; stanowi to o możliwości powstania szkody w przyszłości, gdy tymczasem skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem przysługuje wówczas, gdy szkoda została już wyrządzona (art. 4241 § 1 k.p.c.). Wymaga podkreślenia, że – wbrew przekonaniu skarżącego wyrażonemu na przedostatniej stronie uzasadnienia skargi – przewidziany w art. 4241 k.p.c. nadzwyczajny środek prawny nie jest kolejną instancją umożliwiającą rozstrzygnięcie sprawy, lecz stanowi instrument badania legalności działalności jurysdykcyjnej sądów w celu ewentualnego naprawienia szkody, za którą odpowiedzialność ponosi Skarb Państwa (art. 4171 § 2 k.c.).
Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).