Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2006 r. Sąd Okręgowy w S. oddalił apelację uczestników od postanowienia Sądu Rejonowego w S. W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia uczestnicy zarzucili naruszenie prawa materialnego – art. 74 § 2 k.c. w zw. z art. 246 k.p.c., art. 32 ust. 1 i 45 ust. 1 Konstytucji, naruszenie przepisów postępowania – art. 235 w zw. z art. 210 § 3 i 236, art. 233 § 1 i 328 § 2, art. 246, 232 k.p.c. i wnosili o stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonego wyroku oraz wyroku Sądu pierwszej instancji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 4244 zdanie drugie k.p.c. podstawą skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Wskazane przez skarżących przepisy wprost dotyczą ustaleń faktów i oceny dowodów. Przyznali to zresztą skarżący wskazując m.in., że ich naruszenia upatrują w dopuszczeniu przez Sąd z urzędu dowodów niezawnioskowanych przez strony, „przez akceptację dokonania ustaleń faktycznych na podstawie dowodów zgromadzonych nie przez Sąd orzekający czy też na jego zlecenie bądź wezwanie, ale w innym postępowaniu, jak też akceptację braku wyjaśnień takiego toku postępowania przez sąd niższej instancji, z rażącym przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów".
Z tych przyczyn skargę należało odrzucić (art. 4244 zd. 2 w zw. z art. 4248 § 1 k.p.c., por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 76).
jz