Uzasadnienie
Sąd Rejonowy w G. w sprawie z wniosku A.Z. przy udziale E.Z., o podział majątku wspólnego, orzekł jak w sentencji.
Wnioskodawca wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego orzeczenia zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 64 ust. 3 Konstytucji oraz prawa procesowego, tj. art. 624 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego została wniesiona, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem, przytoczenie podstaw oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne oraz wykazanie że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono od prawomocnego orzeczenia sądu pierwszej instancji na podstawie art. 4241 § 2 k.p.c. – że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione w sposób kumulatywny, zaś skarga niespełniająca któregokolwiek z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.
W niniejszej sprawie skarga została wniesiona od prawomocnego orzeczenia Sądu pierwszej instancji, zaś skarżący nie tylko, że nie wykazał, że w sprawie zachodzi wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi (art. 4248 § 2 k.p.c.), ale również nie powołał się na tą okoliczność, co przesądza, że skarga dotknięta jest brakiem elementu konstrukcyjnego i z tego względu podlega odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 w zw. z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. orzekł jak w sentencji.